• Pobierz w formacie .doc – Wzór pisma - Wniosek o stwierdzenie prawomocności wyroku (5313)
  

   

Możesz też skopiować wzór zamieszczony poniżej:

Warszawa, dnia 15 marca 2014 r.

  Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

W Warszawie, Wydział …

……………………………………..

……………………………………..

Skarżący: Damian Nowak

………………………………………..

………………………………………..

Organ: Minister Skarbu Państwa

………………………………………..

………………………………………..

Sygn. akt………………………

WNIOSEK

skarżącego o stwierdzenie prawomocności wyroku

Na podstawie art. 169 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. 2002 Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) wnoszę o stwierdzenie prawomocności wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2014r. Sygn. akt……………….. .

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 10 stycznia 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję i zasądził na rzecz skarżącego koszty postępowania. W sekretariacie Wydziału … uzyskałem informację, że organ nie zaskarżył wyroku.

Z tych względów wnoszę jak we wstępie.

Damian Nowak (podpis)

W powyższym przypadku konieczne będzie złożenie stosownego wypowiedzenia, ponieważ takie pełnomocnictwo z woli strony wygasa na skutek wypowiedzenia bądź wzajemnego porozumienia mocodawcy i pełnomocnika.

Warto tutaj przypomnieć, że pełnomocnictwo procesowe wygasa także z mocy ustawy. Mianowicie następuje to na skutek:

1. śmierci strony ( art. 96 k.p.c.) albo utraty przez stronę zdolności sądowej ( art. 119 k.p.c.)
2. śmierci pełnomocnika lub utraty przez niego zdolności do zastępowania strony
3. upływu czasu, na które pełnomocnictwo zostało udzielone albo po spełnieniu określonego w pełnomocnictwie celu

• Pobierz w formacie .doc – Pozew o wydanie rzeczy (9012)
  

Możesz też skopiować wzór zamieszczony poniżej:

Wołomin, dnia 15 maja 2014 r.

SĄD REJONOWY

I wydział cywilny

……………………..

……………………..

Powód: Jan Kisiel

……………………………………….

……………………………………….

Pozwany: Krzysztof Budek

……………………………………….

……………………………………….

w.p.s.: 9 000 zł

POZEW

o wydanie motocykla

Wnoszę o:

1. Nakazanie pozwanemu Krzysztofowi Budkowi, by wydał powodowi Janowi Kisiel motocykl o numerze rejestracyjnym……………………
2. Zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu według norm przepisanych
3. Przeprowadzenie rozprawy pod nieobecność powoda
4. Nadanie wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności
5. Wezwanie świadka: Jadwigę Kisiel  zam……………………………………………………………………………………

Uzasadnienie

W lutym 2014 r. powód użyczył pozwanemu motocykl Suzuki o numerze rej…………………… Pozwany zobowiązał się do jego zwrotu najpóźniej z dniem 10 kwietnia 2014 r. Żona powoda była świadkiem rozmowy dotyczącej rzeczy użyczonej między powodem a pozwanym w dniu 5 lutego 2014 r.

Dowód: świadek Jadwiga Kisiel zam………………………………………………………………………………….

Po upływie terminu do zwrotu rzeczy, powód kilkakrotnie zwracał się do pozwanego o to aby zwrócił motocykl, jednakże ponaglenia nie odnosiły skutku. Nieskutecznym okazało się także pisemne wezwanie o wydanie rzeczy z dnia 20 kwietnia 2014 r.

Dowód: odpis wezwania z dnia 20 kwietnia 2014 r.

Mając na uwadze powyższe w tym stanie rzeczy pozew jest  konieczny i zasadny.

Jan Kisiel

Załączniki:

1. odpis pozwu i załącznika
2. odpis wezwania z dnia 20 kwietnia 2014 r.

• Pobierz w formacie .doc – Pełnomocnictwo do reprezentowania w sprawie (61470)
  

Możesz też skopiować wzór zamieszczony poniżej:

Tłuszcz, dnia ………………………

Sąd Rejonowy

w Wołominie

Wydział………..

Ul. Prądzyńskiego 3a

05-200 Wołomin

Pełnomocnictwo do reprezentowania

w sprawie

            Ja Stanisław Wojciechowski legitymujący się dowodem osobistym o numerze ADR 123765, nr. Pesel 48122303251 zamieszkały w Tłuszczu przy ulicy Tłuszczańskiej 1, ustanawiam mojego syna Tadeusza Wojciechowskiego legitymującego się dowodem osobistym nr. DEW 234876, nr. Pesel 66111236589 zamieszkałego w Tłuszczu przy ulicy Tłuszczańskiej 1, moim pełnomocnikiem do reprezentowania mnie w sprawie o ……………….., sygn. akt………………….

Podpis

• Pobierz w formacie .doc – Pozew o separację (2061)

Możesz też skopiować wzór zamieszczony poniżej:

Tłuszcz dnia 26 marca 2014 r.

Sąd Okręgowy

Warszawa Praga

III Wydział Cywilny

Al. Solidarności 127

00-898 Warszawa

Powódka:

Krystyna Globisz

Zam. Tłuszcz

Ul. Tłuszczańska 1

Pozwany:

Jan Globisz

Zam. Tłuszcz

Ul. Tłuszczańska 1

Pozew o separację

Wnoszę o:

1. Orzeczenie separacji małżonków Krystyny Globisz i Jana Globisza, pozostających w związku małżeńskim zawartym 12 czerwca 2000 r. w Urzędzie Stanu Cywilnego w Tłuszczu, nr. aktu małżeństwa 126/00, bez orzekania o winie;
2. Powierzenie obojgu rodzicom władzy rodzicielskiej nad małoletnim synem stron Andrzejem Globiszem, urodzonym 16 czerwca 2010 r.;
3. Zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kosztów procesu według norm przepisanych.

Uzasadnienie

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

(podpis)

Załączniki:

1)      odpis pozwu

2)      odpis aktu małżeństwa

3)      odpis aktu urodzenia

• Pobierz w formacie .doc – Wniosek o nadanie klauzuli wykonalności (32161)

Możesz też skopiować wzór zamieszczony poniżej:

………., dn………

Do Sądu Rejonowego

…………………………………….

Wierzyciel: Jan Kowalski,

zam. ………………………………………

Dłużnik: Adam Nowak,

zam…………………………………………

Sygn. akt……………………

WNIOSEK

o nadanie wyrokowi klauzuli wykonalności

Wnoszę o:

1) nadanie klauzuli wykonalności prawomocnemu wyrokowi Sądu ……………………………..z dnia ………………………….., w sprawie o sygn. akt…………………………

2) doręczenie mi tytułu wykonawczego, obejmującego odpis wyroku zaopatrzonego  w klauzulę wykonalności.

Jan Kowalski

………., dn………

Do Sądu Rejonowego

…………………………………….

Wierzyciel: Jan Kowalski,

zam. ………………………………………

Dłużnik: Adam Nowak,

zam…………………………………………

Sygn. akt……………………

WNIOSEK

o nadanie wyrokowi klauzuli wykonalności

Wnoszę o:

1)nadanie klauzuli wykonalności prawomocnemu wyrokowi Sądu ……………………………..z dnia ………………………….., w sprawie o sygn. akt…………………………

2)doręczenie mi tytułu wykonawczego, obejmującego odpis wyroku zaopatrzonego  w klauzulę wykonalności.

                                                                                                                                                                                                                                       Jan Kowalski

• Pobierz w formacie .doc – Wniosek o usprawiedliwienie niestawiennictwa w sądzie (38725)

Możesz też skopiować wzór zamieszczony poniżej:

Tłuszcz dn. 15 lutego 2014 r.

Jan Nowak

Ul. Tłuszczańska 1

05-240 Tłuszcz

Sąd Rejonowy

w Wołominie

II Wydział Karny

Ul. Prądzyńskiego 3a

05-200 Wołomin

Sygn. Akt II K 365/11

WNIOSEK O USPRAWIEDLIWIENIE NIESTAWIENNICTWA

I UCHYLENIE KARY PIENIĘŻNEJ

                Na podstawie art. 286 kpk wnoszę o usprawiedliwienie mojego niestawiennictwa w charakterze świadka, na rozprawie wyznaczonej na dzień 15 lutego 2014 r. o godzinie 12.00 przeciwko Andrzejowi Jankowskiemu, oskarżonemu o czyn z art. 281 kk i uchylenie nałożonej na mnie w dniu 15 lutego 2014 r. kary pieniężnej w wysokości 300 zł, z uwagi na to, że moje niestawiennictwo było wynikiem przyczyn ode mnie nie zależnych.

UZASADNIENIE

                W dniu 12 stycznia 2014 r. otrzymałem wezwanie do stawiennictwa w dniu 15 lutego 2014 r. o godzinie 12.00 w Sądzie Rejonowym w Wołominie i złożenie zeznań w charakterze świadka w sprawie przeciwko Andrzejowi Jankowskiemu, oskarżonemu o czyn z art. 281 kk.

Powodem mojego niestawiennictwa była choroba, na co przedkładam stosowne zaświadczenie. Uważam, iż moja nieobecność w wyznaczonym przez Sąd terminie wynikła z przyczyn

ode mnie niezależnych, a zatem wnoszę o uznanie niestawiennictwa za usprawiedliwione i uchylenie nałożonej na mnie kary porządkowej

Jan Nowak

Załączniki

1. Zaświadczenie lekarskie

Od 1 lipca 2013 roku wywozem śmieci w imieniu gminy zajmie się firma wybrana w przetargu. Władze samorządowe będą pobierały od mieszkańców ustalone opłaty, które pozwolą na bieżące utrzymanie systemu odbioru odpadów.

W praktyce nie będziemy mieli wpływu na to, kto i jak często będzie odbierać nasze śmieci. Wielu z nas niepokoi pytanie, co stanie się z dotychczasowymi umowami, które mieliśmy z firmami śmieciowymi.

Nie płać podwójnie

Twórcy nowej ustawy odpowiadają, że stare umowy na wywóz śmieci należy wypowiedzieć.

Jeśli nie rozwiążemy umowy przed 30 czerwca, będziemy musieli płacić za śmieci podwójnie — gminie i wybranej przez nią firmie oraz dotychczasowemu odbiorcy.

Przy rozwiązywaniu starej umowy należy wziąć pod uwagę jej okres wypowiedzenia. Standardowo jest to miesiąc, ale czasem trzy miesiące. Dlatego warto przyjrzeć się dokumentom, które część z nas podpisała dobrych kilka lat temu.

Może się zdarzyć, że firma, szykując się do startu w gminnym przetargu, z własnej inicjatywy rozwiąże z nami wcześniej umowę. Ale lepiej na to nie liczyć — firmy nie mają obowiązku informować klientów o nadchodzących zmianach. Obowiązek ten spoczywa na samorządach.

Ile zapłacimy za wywóz śmieci

Większość gmin powiatu wołomińskiego uchwaliła już przepisy wdrażające nowe zasady gospodarowanie odpadami.

Ustalono też stawki opłat za wywóz śmieci.

 Zestawienie porównawcze opłat w gminach powiatu wołomińskiego

* RIO stwierdziło nieważność uchwały. Na koniec marca 2013 stawki nie są znane.

Wszystkie gminy zdecydowały się na różnicowanie stawek w zależności od tego, czy właściciel nieruchomości zadeklaruje, czy odpady będą zbierane selektywnie, czy też nie. Większość skonstruowała stawki w sposób działający motywująco do segregowania odpadów. Wyjątkami tu są gminy wiejskie Poświętne i Strachówka, które stawkę przy niestosowaniu segregacji ustaliły na 8 zł od osoby miesięcznie. Podobne stawki funkcjonują w gminach miejskich przy segregowaniu odpadów. Dodatkowo w gminie Poświętne stawka za odbiór odpadów segregowanych wynosi 6 zł. Najbardziej zróżnicowane stawki obowiązują w gminie Kobyłka, która przy braku segregacji nalicza po 20 zł za 1 osobę miesięcznie, podczas gdy najniższa obowiązująca tam stawka dla odpadów zbieranych selektywnie wynosi 7 zł (przy liczbie osób, które zamieszkują nieruchomość, wynoszącej 7-10). Jeszcze wyższą stawkę uchwaliła gmina wiejska Jadów, w której odpady niesegregowane będą trzy razy droższe od zbieranych selektywnie.

Warto pamiętać, że ostateczne opłaty za wywóz śmieci zostaną ustalone na podstawie deklaracji, które powinni złożyć wszyscy właściciele nieruchomości.

Określimy w nich, czy będziemy segregować śmieci, czy też nie. Od tego zależy wysokość opłaty. Jeśli w deklaracji zabraknie zobowiązania do segregacji, gmina wyznaczy nam wyższą stawkę opłaty za wywóz śmieci.

Większość gmin informuje mieszkańców o nowych rozwiązaniach za pośrednictwem prasy samorządowej i lokalnej oraz na swoich stronach internetowych. Warto śledzić te informacje, bo nowy system odbierania śmieci i pobierania za to opłat ma wejść w życie już od lipca, a sprawa dotyczy nas wszystkich.

• Marianna Pszczółkowska
• współpraca Maciej Puławski

• Pobierz w formacie .doc – Wzór - Wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych (19583)

 

 

dane wnioskodawcy

 (miejscowość)                   (data)

……………………………..

Sąd Rejonowy/ Okręgowy w…………….

Wydział ………………………

Sygnatura akt …………………………………………

(należy podać sygnaturę akt sprawy)

 

 

Wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych

 

Wnoszę o:

zwolnienie od kosztów sądowych ( w części / w całości ) w sprawie sygn. akt ………………………. w której występuję …………………….

Uzasadnienie

…………………………………………………………………………………..

………………………………………………………………………………….

…………………………………………………………………………………..

 (krótkie uzasadnienie faktów uzasadniających wniosek)

                                                                                                ….……………………………………….

(Własnoręczny podpis wnioskującego)

 

Załączniki:

–          oświadczenie wnioskodawcy o stanie rodzinnym, majątku, dochodach

–          oraz dodatkowo: (zaświadczenie o dochodach, zaświadczenie o dochodach współmałżonka,  zaświadczenie z urzędu pracy, ośrodka pomocy społecznej, miesięczne rachunki utrzymania, dokumenty świadczące o zaciągniętych kredytach, płaceniu alimentów, ostatni odcinek emerytury lub renty, PIT )

Odpowiedź: Można dochodzić odszkodowania za szkodę wyrządzoną w pojeździe od zarządcy drogi w oparciu o art. 415 kc (skrót „kc” oznacza zwrot „kodeksu cywilnego”), tj. ze względu na wyrządzenie czynu niedozwolonego (tzw. deliktu – odpowiedzialność na zasadzie winy). Zgodnie z art. 415 kc, kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia. W związku z tym odpowiedzialność odszkodowawcza zarządcy drogi za spowodowanie szkody w pojeździe powstanie wówczas, gdy jego działanie lub zaniechanie nosiło znamiona winy, polegając na naruszeniu skonkretyzowanych obowiązków określonych w przepisach prawa. Dochodzenie roszczeń odszkodowawczych od zarządcy drogi wymaga zatem spełnienia łącznie trzech przesłanek:

– zaistnienia szkody (w niniejszej sprawie w postaci uszkodzenia prawego resora, felgi i opony, poniesienia kosztów najmu pojazdu zastępczego i kosztów wyceny rzeczoznawcy),

– działania lub zaniechania zarządcy drogi wynikającego ze skonkretyzowanych przepisów prawa (np. naruszenia obowiązku utrzymywania w należytym stanie nawierzchni jezdni poprzez brak naprawienia tejże nawierzchni),

– zaistnienia związku przyczynowego pomiędzy wymienionymi powyżej przesłankami (np. polegającego na tym, że uszkodzenie pojazdu zostało spowodowane ubytkiem w asfaltowej nawierzchni jezdni, do którego usunięcia był zobligowany zarządca drogi).

Istotnym jest, że ciężar udowodnienia zaistnienia wymienionych trzech przesłanek będzie spoczywał na osobie poszkodowanej w oparciu o art. 6 kc, w świetle którego ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne.

W niniejszej sprawie bezspornym jest zaistnienie szkody w postaci uszkodzenia skonkretyzowanych elementów pojazdu, poniesienia kosztów najmu pojazdu zastępczego i kosztów wyceny rzeczoznawcy. Jeśli zaś chodzi o naruszenie przez zarządcę drogi obowiązków określonych w przepisach prawa, których uchybienie należałoby traktować jako zawinione działanie albo zaniechanie, to przedmiotowe powinności wynikają z art. 20 pkt 4, 10 i 14 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz.U. z 2007 roku Nr 19, poz.115 z późn. zm.). W świetle wyszczególnionego przepisu do zarządcy drogi należy w szczególności utrzymanie nawierzchni drogi, przeprowadzanie okresowych kontroli stanu dróg i wprowadzanie ograniczeń lub zamykanie dróg dla ruchu oraz wyznaczanie objazdów drogami różnej kategorii gdy występuje bezpośrednie zagrożenie bezpieczeństwa dla osób i mienia, czego w niniejszej sprawie nie dopełniono. W rezultacie można podnosić zawinione zaniechanie zarządcy drogi polegające na uchybieniu wymienionym ustawowym obowiązkom wskutek niedbalstwa. Zasadnym jest także wykazanie związku przyczynowego polegającego na tym, że wyrządzenie szkody w pojeździe zostało spowodowane ubytkiem w asfaltowej nawierzchni jezdni, do którego usunięcia był zobligowany zarządca drogi, a tego nie uczynił. Reasumując, możliwym jest dowiedzenie przez poszkodowanego trzech przesłanek warunkujących przyjęcie odpowiedzialności odszkodowawczej zarządcy drogi. Jednocześnie zarządca drogi nie będzie mógł skutecznie podnosić, że szkoda została wyrządzona wskutek zachowania poszkodowanego, tj. poruszania się przez kierującego samochodem marki Skoda Fabia z nadmierną prędkością oraz złego stanu technicznego pojazdu, ponieważ kierujący poruszał się z dopuszczalną prędkością w obszarze zabudowanym i posiadał sprawny pojazd.

W kontekście powyższego wymaga podkreślenia, że zarządca drogi w ramach odpowiedzialności z tytułu czynu niedozwolonego ponosi odpowiedzialność zarówno za szkodę na mieniu – tj. wszelkiego rodzaju uszczerbek doznany przez poszkodowanego w majątku (np. zwrot kosztów związanych z koniecznością naprawy lub wymiany felgi, opony, resoru, najmem samochodu zastępczego, uzyskaniem opinii rzeczoznawcy), jak i szkodę na osobie – ściśle powiązaną z osobą poszkodowanego, a więc będącą następstwem naruszenia dóbr osobistych (np. zadośćuczynienie, zwrot kosztów leczenia, rehabilitacji – co w niniejszej sprawie nie wystąpiło). W oparciu o art. 361 § 2 kc zarządca drogi odpowiada za poniesione przez poszkodowanego straty (tj. damnum emergens) i utracone korzyści (tzw. lucrum cessans) (zasada pełnego odszkodowania). Zgodnie z art. 361 § 2 kc w powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Pojęcie strata definiowane jest jako zmniejszenie aktywów lub zwiększenie pasywów poszkodowanego, a więc rzeczywisty uszczerbek w majątku należącym do niego w chwili zdarzenia, za które odpowiedzialność została przypisana oznaczonemu podmiotowi (tj. w przedmiotowej sprawie – wszystkie wymienione uprzednio uszczerbki). Natomiast utracone korzyści traktowane są jako część majątku poszkodowanego, o którą się jego aktywa nie powiększyły lub pasywa nie zmniejszyły, a skutek ten nastąpiłby, gdyby nie zdarzenie sprawcze, za które odpowiedzialność została przypisana oznaczonemu podmiotowi (np. utrata zarobków, utrata spodziewanego zysku z zamierzonych transakcji handlowych, które nie doszły do skutku wskutek zajścia – co w niniejszej sprawie nie wystąpiło). W konsekwencji w przedmiotowej sprawie zarządca drogi odpowie wyłącznie za szkodę na mieniu (z pominięciem odpowiedzialności za szkodę na osobie) oraz spowodowanie strat w postaci uszkodzeń w pojeździe, kosztów najmu samochodu zastępczego i kosztów sporządzenia wyceny przez rzeczoznawcę (z pominięciem utraconych korzyści).

Ponadto należy ustalić podmiot odpowiedzialny za wyrządzenie szkody, tj. skonkretyzować zarządcę drogi, co będzie wymagało sprecyzowania kategorii drogi, na której miało miejsce zdarzenie drogowe. Jak wynika z art. 19 ust. 1 powołanej wcześniej ustawy o drogach publicznych, organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi. Zgodnie zaś z art. 19 ust. 2 ustawy zarządcami dróg są dla dróg: krajowych – Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, wojewódzkich – zarząd województwa, powiatowych – zarząd powiatu i gminnych – wójt (burmistrz, prezydent miasta).

Wymaga podkreślenia, że dowiedzenie odpowiedzialności odszkodowawczej zarządcy drogi będzie skutkowało koniecznością przedstawienia dowodów, którymi mogą być, np. notatka policyjna albo protokół sporządzony przez funkcjonariuszy policji, oświadczenie świadka zdarzenia – przewożonego pasażera pojazdu marki Skoda Fabia, oświadczenia innych świadków zajścia (np. przechodniów, osób zamieszkujących w pobliżu, które zaobserwowały przebieg zajścia), dokumenty w postaci zdjęć miejsca zdarzenia i uszkodzeń spowodowanych w pojeździe, rachunków za naprawę uszkodzonego pojazdu i najem samochodu zastępczego oraz wyceny sporządzonej przez rzeczoznawcę.

Istotnym jest również, iż roszczenia o odszkodowanie za szkodę w ramach reżimu odpowiedzialności deliktowej ulegają przedawnieniu z upływem trzech lat od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia, przy czym termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę (art. 442¹ § 1 kc). Zważywszy zatem, iż szkoda została wyrządzona 31 sierpnia 2012 roku, termin przedawnienia upłynie w 31 sierpnia 2015 roku.

Należy także nadmienić, że zarządca drogi może posiadać zawartą z zakładem ubezpieczeń umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, w wyniku której poszkodowany pozostaje uprawniony do dochodzenia roszczeń od zakładu ubezpieczeń. W razie nieuwzględnienia roszczeń odszkodowawczych przez zakład ubezpieczeń lub zarządcę drogi, poszkodowanemu pozostaje wytoczenie powództwa przed sądem cywilnym.

Ekspert Katarzyna Koć

Stan prawny na dzień 13 września 2012 roku

Krzysztof Izdebski: Sami się często zastanawiamy dlaczego informacje jawne z mocy prawa są tak często ukrywane , a  urzędnicy tracą czas i energię  na tworzenie sztucznych przeszkód  aby ich nie udostępniać.

Jawność postępowania działa przecież na korzyść władzy. Niekiedy zdarza się, że złe praktyki biorą się z niewiedzy- ustawa funkcjonuje gdzieś obok, a przeciętny pracownik działu ewidencji, czy gospodarki gruntami nie zdaje sobie sprawy, że nie może odmówić dostępu do danych i dokumentów, które gromadzi. Czasami praca urzędu jest źle zorganizowana i brakuje tam osoby do udzielania informacji. Najczęściej jednak odmowa jest świadomym, przemyślanym działaniem urzędu i nie pomagają tu nawet prawomocne wyroki sądów. Tak dzieje się zarówno na szczeblu centralnym, jak i w przypadku lokalnych władz samorządowych.

Przykłady? Oto prezydent dużego miasta, prawnik, odmawia mieszkańcom budynków komunalnych ujawnienia kwot nadpłaconego czynszu, mimo że zobowiązuje go do tego wyrok sądu okręgowego.

Wójt małej gminy nie chce podać ceny zakupu komputerów zasłaniając się tajemnicą przedsiębiorcy, który je sprzedał.

Radca prawny urzędu gminy odmawia lokalnemu dziennikarzowi prawa nagrywania sesji rady motywując to tym, że Konstytucja jest przepisem martwym i nikt go właściwie nie przestrzega.

Absurdalność takich i podobnych wydarzeń powoduje, że mamy pełne ręce roboty.

Jaka jest wasza rola?

Pomysł na powołanie Centrum zrodził się w 2006 roku, kiedy zauważono, że ustawa o dostępie do informacji nie działa jak należy. Powstaliśmy w ramach Stowarzyszenia Liderów Lokalnych Grup Obywatelskich, które jest organizacją strażniczą patrzącą władzy na ręce, monitorującą wydatki publiczne, pilnującą jawności działań. Dostęp do informacji jest tu podstawowym narzędziem pracy. Naszą misją jest zmienianie instytucji publicznych na otwarte, przejrzyste i przestrzegające prawa.

Jak pracujecie?

Prowadzimy stronę internetową  www.informacjapubliczna.org.pl, na której w sposób przystępny objaśniamy podstawowe pojęcia prawne, doradzamy w rozwiązywaniu konkretnych problemów i publikujemy orzeczenia sądów.

Organizujemy szkolenia popularyzujące wiedzę o prawie do informacji.

Jako prawnicy prowadzimy też sprawy sądowe we własnym imieniu, lub przystępujemy do konkretnego postępowania, gdy trzeba kogoś wesprzeć.

Czy uważacie, że władzę można „ wyćwiczyć” w rzetelnym udostępnianiu informacji?

Zauważamy, że tam, gdzie obywatele są świadomi swoich praw i aktywni w zadawaniu pytań poprawia się jakość informowania. Urzędy starają się wyczerpująco prowadzić i uzupełniać internetowe biuletyny informacyjne tak, by mieszkańcy nie mieli powodu występować o dodatkowe informacje. Coraz rzadziej zdarza się, by żądano dodatkowych opłat, lub podawania powodów dla których o coś pytamy.

Czy sami także występujecie o informacje publiczne?

Karol Mojkowski: Ostatnio wysłaliśmy do ponad trzystu gmin w Polsce zapytanie o to, jak wygląda na ich terenie gospodarowanie tak zwanym funduszem sołeckim. Tylko połowa gmin odpowiedziała, z czego mniej niż 50 udzieliło konkretnych informacji. Pozostałe z tych 150 prowadzą z nami ożywioną korespondencję( 800 maili) dopytując, czy to na pewno chodzi o nich, albo po co nam te informacje. Niektóre urzędy proszone o dane w formie elektronicznej przysyłają nam stosy wydrukowanych, opieczętowanych i podpisanych dokumentów, co zajmuje na pewno mnóstwo czasu. Często występując o informacje jawne z mocy prawa wyczuwamy po drugiej stronie podejrzliwość, niechęć, czasami wrogość. Nasza chęć pomocy odczytywana jest zwykle jak kolejna kontrola. Tymczasem my nie kontrolujemy, nasze pytania służą usprawnieniu działań urzędów. Robimy to bezpłatnie, podczas gdy te same instytucje płacą spore pieniądze za różne ewaluacje i audyty swoich działań.

A czy promujecie dobre praktyki urzędów, które rzetelnie realizują ustawę?

Od dwóch lat prowadzimy konkurs, w którym nagradzamy instytucje publiczne za przestrzegania procedur w udostępnianiu informacji, za właściwe prowadzenie internetowych Biuletynów Informacji Publicznej, a także za wychodzenie z informacją poza przestrzeń urzędów. To mogą być rzeczy wydawałoby się błahe. I tak na przykład w głosowaniu internautów nagrodzony został sołtys małej miejscowości, który wpadł na pomysł powiadamiania mieszkańców o zebraniach wiejskich i innych ważnych wydarzeniach za pomocą sms-ów.

Burmistrz jednego z miast przeniósł wszystkie najczęściej odwiedzane wydziały urzędu na parter i utworzył tam centrum obsługi mieszkańców. Inny na stronie internetowej odpowiada na bieżąco na wszystkie zapytania mieszkańców, a jeszcze inny utworzył sprawnie działającą elektroniczną wyszukiwarkę informacji o miejscach pochówków na cmentarzach komunalnych.

Takie przykłady pokazują, że ważne są nie tylko uregulowania prawne, ale też dobra wola ludzi wewnątrz instytucji oraz zainteresowanie i nacisk obywateli.

Dziękuję za rozmowę

Marianna Pszczółkowska

Powyższy artykuł ma zastosowanie tylko do świadczeń należnych w przyszłości, nie tych dochodzonych sprzed wytoczenia powództwa.  Żądanie pewnej kwoty, która już stała się wymagalna jest odrębnym świadczeniem i w razie dochodzenia takiego roszczenia  wraz roszczeniem o świadczenia powtarzające się, wartość przedmiotu sporu stanowić będzie suma obu tych roszczeń (art. 21 kpc).

Warto podkreślić, iż właściwe określenie wartości przedmiotu sporu jest istotne przy składaniu pozwu o obniżenie/podwyższenie/zasądzenie alimentów, albowiem pozew taki podlega opłacie stosunkowej, którą wylicza się właśnie na podstawie wartości przedmiotu sporu.

Stan prawny na dzień 4 marca 2012 roku.

Oprac. EŁ

• zasiłki stałe,
• zasiłki rodzinne,
• zasiłki pielęgnacyjne,
• zasiłki z tytułu macierzyństwa,
• zasiłki okresowe,
• zasiłki celowe,
• dożywianie dzieci w szkole,
• wydatki na świadczenia lecznicze,
• usługi opiekuńcze,
• pomoc rzeczowa.

Więcej na stronie OPS:  http://opstluszcz.pl/

• Oprac. E.Ł.

Prawo do informacji jest prawem człowieka. Podobnie jak prawo do życia czy sprawiedliwego sądu. Należy się każdemu człowiekowi. Jest niezbędne do zachowania kontroli przez obywateli nad demokratyczną władzą. Dzięki niemu, możemy wiedzieć na co są wydawane nasze (publiczne) pieniądze.

Zagwarantowanie prawne, że informację otrzymuje każdy i bezzwłocznie miało więc swoje uzasadnienie. Jednak z mojego doświadczenia z dostępem do informacji nie jest tak kolorowo, jakby się to mogło wydawać. Część wniosków pozostaje bez odpowiedzi, niektórych informacji nie udaje się otrzymać. Odpowiedzi są wymijające, niekonkretne. Nie mówiąc już o bezzwłocznym udostępnianiu – tu 14 dniowy termin niestety jest regułą. I niestety – są tu równi i równiejsi – niektórzy urzędnicy uzależniają termin realizacji wniosku od tego, kto go składa.

W niektórych urzędach nie ma problemu – na mailowy wniosek otrzymuję w terminie zeskanowane dokumenty. W innych wniosków e-mailowych się nie rozpatruje. Ale są też i takie, które nie odpowiadają na wnioski pisemne. W takiej sytuacji trzeba składać skargę na bezczynność do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W efekcie działanie robi się bardziej skomplikowane i mniej dostępne dla „przeciętnego” obywatela i „przeciętnej” obywatelki.

Ostatnio coraz częściej się spotykam, nieudostępnianiem informacji ze względu na ustawę o ochronie danych osobowych. Trzeba jednak mieć świadomość, że współpracując z jednostkami, które obracają publicznymi pieniędzmi musimy się liczyć z mniejszą ochroną prywatności. Kupując działkę od gminy nie ukryjemy wartości transakcji. Składając kosztorysy w przetargu nie zastrzeżemy zaproponowanych cen. Wnioskując o umorzenie podatku od nieruchomości będziemy na liście osób, którym umorzenie zostało udzielone. Głośna jest ostatnio sprawa warszawskiego Ratusza, który mimo prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie nadal nie chce podać z kim w 2009 roku zawierał umowy-zlecenia.

Władze muszą się liczyć, że w każdej sytuacji utrudniania dostępu do informacji pozostawiają cień wątpliwości, dlaczego tak się dzieje? Czy jest coś do ukrycia, o czym lepiej żeby obywatele nie wiedzieli? Takie działanie na pewno ni buduje zaufania do urzędów…

• Maciej Puławski
• http://stacja-tluszcz.pl

Współpraca organizacji pozarządowych z samorządem jest dobrowolna. Jednakże dla usprawnienia działania obu instytucji, wspomagania finansowego ze środków samorządowych, pełniejszego pokrycia pól społecznego zapotrzebowania na działanie do takiej współpracy może i powinno dochodzić.

Aktem prawnym regulującym współpracę między samorządem a trzecim sektorem jest Ustawa z dnia 24 kwietnia 2003 roku  o działalności pożytku publicznego i wolontariacie (Dz. U. 2003, nr 96, poz.873 z późn. zmianami)  wraz z Ustawą  z dnia 24 kwietnia 2003 roku „Przepisy wprowadzające ustawę o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie” (Dz. U. 2003, nr 96, poz.874). Zasady współpracy określa art. 5 pkt. 2 Ustawy o działalności pożytku publicznego i wolontariacie. Współpraca powinna być realizowana z zachowaniem następujących zasad: pomocniczości, suwerenności stron, partnerstwa, efektywności, uczciwej konkurencji i jawności. Formami tej współpracy jest:

1. Zlecanie organizacjom realizacji zadań publicznych poprzez powierzanie (całkowite sfinansowanie przez Jednostki Samorządu Terytorialnego zadania realizowanego przez NGO) lub wspieranie (wiąże się z dofinansowaniem wykonania zadania i wymogiem posiadania wkładu własnego przez organizację pozarządową);
2. Wzajemnie informowanie się o planowanych kierunkach działalności i współdziałania w celu zharmonizowania tych kierunków;
3. Konsultowanie projektów aktów normatywnych;
4. Tworzenie wspólnych zespołów o charakterze doradczym i inicjatywnym, złożonych z przedstawicieli organizacji pozarządowych oraz przedstawicieli właściwych organów administracji publicznej.

Współpraca finansowa w postaci wspierania bądź powierzania realizacji zadań publicznych organizacjom pozarządowym odbywa się zwykle po przeprowadzeniu otwartego konkursu ofert (chyba, że przepisy odrębne przewidują inny tryb zlecania), przy czym organizacja pozarządowa może również z własnej inicjatywy złożyć ofertę realizacji zadania publicznego. Do konkursu mogą przystąpić nie tylko wszystkie podmioty prowadzące działalność pożytku publicznego tj. organizacje pozarządowe i organizacje kościelne, ale także instytucje podległe organom administracji publicznej lub przez nie nadzorowane.  Istnieje też współpraca pozafinansowa, w dosłownym rozumieniu jest to każdy rodzaj współpracy, który nie jest związany z przekazywaniem środków pieniężnych czyli np. użyczanie lokalu, sprzętu bądź wsparcie merytoryczne.

Bardzo ważną zasadą współpracy między organizacjami pozarządowymi a samorządami jest informowanie. Przedmiotem takiego informowania mogą być np. kwestie związane z ogłaszaniem konkursów i wyników konkursów, aktualnymi szkoleniami i spotkaniami, bieżąca działalność organizacji itp. Zróżnicowane mogą być także narzędzia wzajemnego informowania się, są to: tablice informacyjne, prasa lokalna, aktualna strona internetowa, Biuletyn Informacji Publicznej, skrzynka mailowa itp. Bardzo ważne są także osobiste spotkania (najlepiej odbywające się cyklicznie) organizacji pozarządowych w przedstawicielami administracji lokalnej.

Następną ważną formą współpracy organizacji pozarządowych z samorządami jest konsultowanie.  Konsultacjom podlegają projekty ustaw i rozporządzeń w Ministerstwach, jak również akty prawa lokalnego. Ideą konsultacji jest udział organizacji pozarządowych w procesie planowania, podejmowania decyzji i ich realizacji. Podstawowym aktem prawa lokalnego, który powinien zostać przygotowany we współpracy z organizacjami pozarządowymi jest roczny program współpracy. Ustawa o działalności pożytku publicznego i wolontariacie nakłada obowiązek przygotowania takich dokumentów przez władze samorządowe w porozumieniu z lokalnymi organizacjami pozarządowymi. Daje też możliwość uchwalenia programów wieloletnich. Mają one za zadanie usystematyzować  relacje pomiędzy Organizacjami pozarządowymi a samorządem oraz określić obszary i formy współpracy.  Istnieje wiele metod oraz sposobów prowadzenia konsultacji. Mogą one przybierać różne formy: do wnoszenia uwag drogą pisemną  i elektroniczną, poprzez badania opinii publicznej przy pomocy ankiet i sondażów, różnego rodzaju spotkania, warsztaty czy konferencje. Bardzo popularnym narzędziem konsultowania jest Internet gdzie na forach internetowych każdy może umieścić swoje opinie.

Dobrą formą współpracy jest także tworzenie wspólnych zespołów, są to zespoły doradcze i inicjatywne, składające się z przedstawicieli sektora pozarządowego i administracji publicznej. Stanowią one bardziej usystematyzowany i zinstytucjonalizowany sposób współpracy międzysektorowej. Szczególnym rodzajem takiego zespołu jest Rada Działalności Pożytku Publicznego (powołana na podstawie Ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie). Do zadań Rady należy wyrażanie opinii w sprawach dotyczących stosowania ustawy, udzielanie pomocy i wyrażanie opinii w przypadku sporów między organami administracji publicznej a organizacjami pożytku publicznego, zbieranie i dokonywanie analizy informacji o prowadzonych kontrolach i ich skutkach. W skład Rady wchodzi pięciu przedstawicieli organów administracji rządowej i jednostek im podległych lub przez nie nadzorowanych, pięciu przedstawicieli jednostek samorządu terytorialnego oraz 10 przedstawicieli organizacji pozarządowych, związków i porozumień organizacji pozarządowych.  Ustawa pozwala nadto na tworzenie różnorodnych zespołów konsultacyjnych na poziomie samorządu lokalnego. Można je powołać na przykład uchwałą rady gminy lub rady miasta. Przedmiotem prac takiego zespołu może być np. strategia rozwoju miasta bądź gminy, strategia lokalnej polityki społecznej czy wspomniany  program współpracy.

Podsumowując współpraca organizacji samorządowych z samorządem terytorialnym w teorii powinna przebiegać sprawnie,  jeżeli każda ze stron zastosuje się do panujących zasad i reguł popartych przez akty prawne. Niestety w praktyce współpraca nie zawsze jest możliwa i to z różnych względów np. politycznych czy ideo logowych bądź czysto prywatnych, a przecież organizacje pozarządowe i samorząd terytorialny  mają wspólne cele, działają na rzecz dobra społeczeństwa, powinni się wspierać, a nie ze sobą walczyć.

Opr. na podstawie Instytutu Spraw Publicznych

Tymczasem ustawa z 6 września 2001roku o dostępie do informacji publicznej ( nazywana dalej Ustawą)  mówi wprost, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Znaczy to, że możemy pytać o wszystkie działania urzędów począwszy od spraw organizacyjnych i sposób załatwiania spraw po na przykład umowy notarialne zawierane przez urzędy, rachunki do umów cywilnoprawnych i informacje o wyjazdach służbowych urzędników.

Artykuł 61 ust. 1 Konstytucji RP stanowi, że każdy obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

W świetle art. 61 ust. 2 Konstytucji RP prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu.

Możemy więc bez zaproszenia przyglądać się i przysłuchiwać na przykład posiedzeniom rady gminy i jej wszystkich komisji. Obowiązkiem organu władzy publicznej jest wtedy zapewnienie nam odpowiednich warunków lokalowych i technicznych umożliwiających uczestnictwo w posiedzeniach. Jeśli obrady dotyczą spraw istotnych dla społeczności lokalnej powinny być transmitowane przez radio, telewizję regionalną, lub w Internecie. Protokoły z posiedzeń organów kolegialnych powinny być udostępniane w biuletynach informacji publicznej.

Kto może żądać informacji publicznej

Prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, a więc zwykłym obywatelom, stowarzyszeniom i innym instytucjom i nie trzeba w jakikolwiek sposób uzasadniać dlaczego interesuje nas konkretna informacja, ani co ze zdobytą wiedzą zamierzamy zrobić (art.2 ust.2 Ustawy).

Jeżeli instytucja, która ma obowiązek udostępnienia informacji publicznej żąda uzasadnienia przez nas wniosku o dostępie do informacji, to łamie ona prawo. Urzędnicy często odmawiają udzielenia informacji twierdząc, że nie jesteśmy stroną postępowania. Nie ma to żadnego znaczenia. Występując o informację publiczną nie musimy być stroną żadnego postępowania.

Ograniczenia w dostępie do informacji

Art. 61 ust. 3 Konstytucji RP przewiduje możliwość ograniczenia prawa do uzyskania informacji publicznej wyłącznie ze względu na ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa.

Jak wynika z art. 5 Ustawy, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych.

Ochronie podlegają też dane osobowe i prywatność osób fizycznych- nie dotyczy to informacji o osobach pełniących funkcje publiczne. Istotnym jest, że osoby fizyczne mogą zrezygnować z przysługującej im ochrony. Chronione są też tajemnice przedsiębiorców- chyba że sami godzą się na ich ujawnienie (art. 5 ust. 2 Ustawy).

Ustawą nowelizującą z dnia 16 września 2011 roku, obowiązującą od dnia 29 grudnia 2011 roku, dodano do wymienionych ograniczeń – ograniczenie prawa do informacji publicznej „ze względu na ochronę ważnego interesu gospodarczego państwa w zakresie i w czasie, w jakim udostępnienie informacji: osłabiłoby zdolność negocjacyjną Skarbu Państwa w procesie gospodarowania jego mieniem albo zdolność negocjacyjną Rzeczypospolitej Polskiej w procesie zawierania umowy międzynarodowej lub podejmowania decyzji przez Radę Europejską lub Radę Unii Europejskiej albo utrudniłoby w sposób istotny ochronę interesów majątkowych Rzeczypospolitej Polskiej lub Skarbu Państwa w postępowaniu przed sądem, trybunałem lub innym organem orzekającym” (art. 5 ust. 1a Ustawy). W rezultacie powyższego czasowo wyłączono np. dostęp do analiz, opinii, ekspertyz itp., które są zamawiane przez organy władzy publicznej w czasie procesów prywatyzacyjnych, lub w toku postępowań sądowych, w których podmioty te są stronami.

Kto ma obowiązek udzielić nam informacji

Do udostępniania informacji publicznej zobowiązane są nie tylko organy władzy publicznej, ale też inne „podmioty wykonujące zadania publiczne”, a więc na przykład podmioty reprezentujące Skarb Państwa,  państwowe osoby prawne, lub osoby prawne samorządu terytorialnego.

Kolejną grupą zobowiązaną do udostępniania informacji publicznej są fundacje, stowarzyszenia czy przedsiębiorstwa, w zakresie, w jakim korzystają z funduszy publicznych.

Organami władzy publicznej są też sądy i trybunały, ale tu duża część informacji publicznej może zostać z różnych względów nieudostępniona- na przykład dane z  toczących się postępowań karnych, których tryb udostępniania określa ustawa kodeks postępowania karnego.

Ustawę stosuje się również do partii politycznych i związków zawodowych, nie dotyczy ona jednak Sejmu i Senatu. Sposób dostępu do informacji będących w posiadaniu obu tych izb określają oddzielne regulaminy, tj. Regulamin Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej i Regulamin Senatu.

Jak zapoznać się z informacją publiczną

Podstawową formą udostępnienia informacji publicznej jest jej ogłoszenie na stronie internetowej w Biuletynie Informacji Publicznej danej instytucji.

Niektóre informacje są też umieszczane w miejscach ogólnodostępnych, zazwyczaj na tablicach ogłoszeń w urzędzie.

Jeśli i tam nie znajdziemy interesującej nas informacji, to możemy złożyć wniosek o jej udostępnienie.

Wniosek o informację publiczną

Art.10 ust.2 Ustawy zaleca, aby informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, była udostępniana w formie ustnej, lub pisemnej bez składania pisemnego wniosku. Gdy informacja może być udzielona” od ręki”, na przykład dokumenty, o które prosimy leżą na biurku urzędnika wtedy wystarczy wniosek ustny. Informację możemy też uzyskać przez telefon.

W praktyce wykonanie wniosku ustnego zależy od podmiotu, do którego się zwracamy.

We wniosku zarówno ustnym jak pisemnym powinniśmy sprecyzować co chcemy wiedzieć, czego dokładnie żądana informacja ma dotyczyć.

Określamy też sposób i formę udostępnienia informacji, to znaczy, czy chcemy ją dostać w formie elektronicznej, czy papierowej i w jakiej liczbie kopii.

Nie ma żadnego obowiązującego  formularza wniosku, ale wiele urzędów proponuje swoje własne. Nie musimy z nich korzystać, możemy nasz wniosek napisać sami.

W niektórych gotowych wnioskach pojawiają się rubryki  z miejscem na wpisanie numerów PESEL i NIP, a na końcu zawarta jest klauzula o przetwarzaniu danych osobowych. Podmiot udzielający informacji nie może żądać od nas tych danych, więc wypełnianie wymienionych rubryk nie jest konieczne.

Nie musimy też podpisywać składanego wniosku imieniem i nazwiskiem.

Tylko w przypadku ograniczenia dostępu do informacji publicznej urząd ma prawo prosić nas o dane osobowe niezbędne do wydania decyzji o odmowie udostępnienia.

Wniosek o udzielenie informacji publicznej jest bezpłatny. Instytucje mogą żądać  opłat za dodatkowe koszty związane ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia, a więc na przykład za koszty wytworzenia dużej liczby kopii dokumenów.

Co się dzieje dalej z wnioskiem

Wniosek uznaje się za przyjęty z dniem złożenia go w odpowiedniej instytucji. Od tego momentu liczy się termin 14 dni kalendarzowych, w czasie którego, zgodnie z przepisami Ustawy, powinniśmy dostać odpowiedź (art. 13 ust. 1 Ustawy)

W wyjątkowych przypadkach termin udostępnienia informacji publicznej może zostać przedłużony do dwóch miesięcy od dnia złożenia wniosku, o czym powinniśmy zostać powiadomieni w terminie 14 dni od daty złożenia.

Jeśli nie dostaliśmy odpowiedzi na wniosek w przewidzianym terminie możemy złożyć skargę na bezczynność urzędu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Sankcje za nieudzielenie informacji

Art.23 Ustawy mówi, że: ”Kto wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi, nie udostępnia informacji publicznej, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.” Przedmiotowa odpowiedzialność ma zatem postać odpowiedzialności karnej za występek.

•  Opr. Marianna Pszczółkowska, współpraca Artur Dzięcioł

• Korzystałam ze strony: informacjapubliczna.org.pl prowadzonej przez SLLGO

1 sierpnia br. weszła w życie Ustawa z dnia 5 stycznia 2011- Kodeks wyborczy, która zastępuje wszystkie dotychczasowe przepisy regulujące wybory w Polsce. Nowy Kodeks sumuje obowiązujące dotąd przepisy, niektóre z nich modyfikuje, a w części wprowadza zupełnie nowe rozwiązania.

Najważniejsze zmiany to:

1.      Jednomandatowe okręgi wyborcze do Senatu.

W tym roku będziemy wybierać senatorów w stu jednomandatowych okręgach. Każdy komitet wyborczy będzie mógł zgłosić tylko jednego kandydata na senatora w okręgu, a wyborcy oddadzą głos tylko na jedną osobę. Dotychczas wybieraliśmy od 2 do 4 senatorów w każdym okręgu.

Liczba podpisów z poparciem koniecznych dla rejestracji kandydata na senatora została zmniejszona z 3 do 2 tysięcy.

2.      Parytety na listach wyborczych.

      Na listach wyborczych zgłoszonych do zarejestrowania powinno być nie mniej niż 35 procent kobiet i nie mniej niż 35 procent mężczyzn.

3.      Możliwe większe wpłaty.

       Kandydaci na posłów lub senatorów mogą wpłacać większe niż dotąd sumy na rzecz komitetów wyborczych. Do tej pory była to 15-krotność minimalnego wynagrodzenia za pracę, obecnie kwota wpłaty może być równa jego 45-krotności.

4.      Rejestry wpłat i kredytów.

      Komitety wyborcze będą musiały prowadzić jawne, dostępne na stronach internetowych i stale uaktualniane rejestry zaciąganych kredytów oraz wszystkich wpłat o wartości przekraczającej kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę od jednej osoby fizycznej. Jawne będą też dane ofiarodawców.

5.      Ujednolicenie godzin głosowania we wszystkich rodzajach wyborów.

      Podczas tegorocznego głosowania lokale wyborcze będą otwarte od godziny 7 do 21.

6.      Wyborcy przebywający za granicą mogą głosować listownie.

      Powinni w tym celu do 15 dnia przed terminem wyborów zawiadomić właściwego konsula, że chcą być wpisani na listę wyborczą podając w zgłoszeniu adres, na który ma być wysłany pakiet wyborczy. Otrzymany pakiet po wypełnieniu muszą odesłać na własny koszt na adres konsula. Wszystkie pakiety dostarczone nie później niż 3. dnia przed terminem wyborów zostaną wrzucone do urny wyborczej.

7. Wyborcy niepełnosprawni i ci powyżej 75. roku życia będą mogli głosować przez pełnomocnika.

      Pełnomocnikiem może być jedynie osoba wpisana do rejestru wyborców w tej samej gminie. Pełnomocnictwo do głosowania można przyjąć tylko od jednej osoby.

8.      Wyborcy niepełnosprawni mogą również głosować korespondencyjnie.

      Zamiar skorzystania z możliwości głosowania listownego trzeba zgłosić na 21 dni przed datą wyborów (ustnie, pisemnie, telefaksem lub w formie elektronicznej) we właściwym dla miejsca zamieszkania Urzędzie Gminy. Zgłoszenie powinno zawierać:

• nazwisko i imię,
• imię ojca,
• datę urodzenia,
• numer ewidencyjny PESEL niepełnosprawnego wyborcy oraz oświadczenie o wpisaniu do rejestru wyborców w danej gminie,
• oznaczenie wyborów, których dotyczy zgłoszenie,
• adres stałego zamieszkania.

Do zgłoszenia trzeba dołączyć kopię aktualnego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności.

W zgłoszeniu wyborca może zażądać dołączenia do przesyłanego mu pakietu wyborczego nakładek do głosowania sporządzonych w alfabecie Braille’a. Pakiety wyborcze z załączoną kopertą zwrotną powinny dotrzeć do niepełnosprawnych wyborców nie później niż 7 dni przed terminem głosowania.

• Na podstawie informacji PAP
• Opr. Marianna Pszczółkowska

Odpowiedź: To, że nie wezwano Pana na rozprawę nie oznacza, że taka rozprawa się nie odbędzie.  Jak na razie sąd uznał się niewłaściwy dla rozpatrzenia sprawy w której jest Pan stroną i przekazał sprawę innemu sądowi- właściwemu (zgodnie z  art. 200§1 Kodeksu postępowania cywilnego). W związku z tym sąd zamieścił w przesłanym piśmie albo orzeczeniu pouczenie, o możliwości zaskarżenia rozstrzygnięcia o przekazaniu sprawy innemu sądowi, gdyby Pan uznał przedmiotowe rozstrzygnięcie za niezasadne.  Trzeba pamiętać, że nie każda sprawa cywilna może toczyć się w każdym sądzie, np.:  sąd okręgowy jest właściwy dla spraw o niektóre prawa niemajątkowe, prawa majątkowe których wartość przedmiotu sporu przewyższa 75 tyś. złotych, sprawy o rozwód, a sąd rejonowy o sprawy alimentacyjne, rozdzielność majątkową (właściwość rzeczowa). Kodeks postępowania cywilnego reguluje w sposób wyczerpujący właściwość rzeczową sądu, tj. kwalifikuje sprawy do określonych kategorii i przyporządkowuje albo sądom rejonowym, albo sądom okręgowym (art. 16 i 17 kpc oraz inne, np. art. 544 kpc). Ponadto kodeks postępowania cywilnego określa właściwość miejscową sądu, tj. statuuje, który terytorialnie sąd rejonowy albo okręgowy jest właściwy do rozpoznania sprawy. Tutaj istotnym jest przeważnie miejsce zamieszkania pozwanego, bowiem zasadą jest określanie właściwości miejscowej sądu właśnie według miejsca zamieszkania pozwanego (art. 27 kpc). O tej zasady są jednak wyjątki – zdarza się i tak, że sąd rejonowy w okręgu, którego mieszka pozwany może nie być dla niego właściwy i sprawa musi być rozpoznana przed sądem rejonowym właściwym według miejsca zamieszkania osoby uprawnionej, np. w sprawach o roszczenia alimentacyjne można wytoczyć powództwo do sądu według miejsca zamieszkania osoby uprawnionej (najczęściej małoletniego dziecka – art. 32 kpc). Analogiczna sytuacja występuje w zakresie spraw karnych – kodeks postępowania karnego określa właściwość miejscową i rzeczową sądu, przy czym regułą jest właściwość sądu rejonowego, sąd okręgowy jest właściwy w sprawach o zbrodnie (np. zabójstwo, zgwałcenie zbiorowe) oraz o wymienione w kodeksie występki (np. bójka lub pobicie jeżeli następstwem jest śmierć człowieka).

Odnosząc się do Pana sprawy, należy zauważyć, iż najprawdopodobniej sąd, do którego złożono pozew, który zainicjował postępowanie sądowe w Pana sprawie,  nie musiał dokonywać innych czynności  i dlatego zostało wydane tylko postanowienie o przekazaniu sprawy sądowi właściwemu (albo uznał, że wszelkie czynności będzie podejmował sąd właściwy). Ważną informacją jest jednakże to, że przysługuje Panu na powyższe postanowienie sądu, środek odwoławczy jakim jest zażalenie (art.394§1 Kodeksu postępowania cywilnego).

Oprac: EŁ

Oprac: EŁ

Czy na dofinansowanie mogą liczyć głównie projekty składane przez gminy i duże organizacje społeczne? – pytamy prezesa LGD pana Rafała Rozparę:

Praktyka pokazuje, że to właśnie gminy składają najwięcej wniosków, bo jest to dla nich szansa na pozyskanie pieniędzy na rozwój miejscowej infrastruktury- remonty szkół, boisk,budowę ścieżek rowerowych. Ale równe szanse na dofinansowanie mają tak zwane małe wnioski składane przez osoby fizyczne i niewielkie lokalne stowarzyszenia. Ideą LEADERA, głównej strategii LGD jest bowiem kierowanie pieniędzy tam, gdzie rozwój jest z różnych względów przyhamowany. Próbujemy łamać bariery tkwiące w psychice mieszkańców wsi i małych miejscowości, pokazywać im, że nie należy bać się realizowania własnych pomysłów.

Jaki jest przepis na dobry wniosek?

Idealny wniosek to taki, który wykorzystuje różne ścieżki zaplanowane w Lokalnej Strategii Rozwoju i wpisuje się w zarys działań zaplanowanych do realizacji. Innymi słowy: aktywizuje społeczność, sprawia, że różne środowiska wspólnie coś robią dla dobra ogółu. To brzmi górnolotnie, ale wynikiem takiego działania może być na przykład lokalny festyn, w którego przygotowanie angażują się wszyscy mieszkańcy.

Jakie działania zawiera Lokalna Strategia Rozwoju?

Chcemy wspierać rozwój turystyki, agroturystyki, przedsiębiorczość i aktywizację zawodową mieszkańców. To może być ściśle związane z działalnością gmin, które na przykład budują pływalnie ( ostatnio w Długosiodle), dbają o szlaki turystyczne i wyznaczają nowe ścieżki edukacyjne, jak na przykład tę związaną z historią Bitwy Warszawskiej 1920 roku w Ossowie. Ale to już mieszkańcy powinni wypełnić całą tę infrastrukturę swoimi projektami.

To może być na przykład organizacja zajęć sportowych na nowym boisku, uruchomienie siłowni, czy wypożyczalni kajaków. 6 czerwca tego roku wybraliśmy do realizacji i dofinansowania trzydzieści nowych” małych projektów”. Znalazły się wśród nich takie pomysły, jak utworzenie lokalnej pracowni ceramicznej i organizowanie w niej warsztatów ceramicznych dla wszystkich zainteresowanych, wytwarzanie”Produktów z lokalnym smaczkiem”, czy też utworzenie wypożyczalni rowerów i organizowanie rajdów rowerowych po powiecie. Dofinansowanie dostały zarówno lokalne stowarzyszenia, jak i osoby fizyczne.

Czy każdy kto ma dobry pomysł, a brak mu pieniędzy na jego realizację może liczyć na pomoc LGD?

Zapraszamy do naszego biura w Tłuszczu. Warto skonsultować projekt już na etapie przygotowania.

W założeniu tak zwane małe wnioski miały mieścić się na jednej kartce. Niestety, wymogi biurokracji spowodowały, że obecnie liczą po kilkanaście stron i wymagają załączników  oraz przestrzegania szczegółowych instrukcji. Jesteśmy po to, by pomagać niewprawnym w ich konstruowaniu.

Jeśli uznajemy, że projekt jest dobry, występujemy o jego dofinansowanie.

Jak długo czeka się na pieniądze?

Na początku mieliśmy nadzieję, że wszystko da się załatwić w trzy miesiące, bo takie są założenia programu LEADER: szybko, sprawnie, skutecznie, aby rozwijać oddolną aktywność mieszkańców, promować partnerstwo i równość stron na poziomie lokalnym. Niestety, od kiedy decyzje zapadają  nie w LGD, ale w jednostkach nadrzędnych, do których przesyłamy wnioski, czas oczekiwania na pieniądze znacznie się wydłużył. Może to trwać nawet dziewięć miesięcy. Na taką zwłokę mogą sobie pozwolić tylko duże, stabilne finansowo organizacje. W ten sposób rozmywa się idea promowania małych projektów, a lider przestaje być liderem.

Mimo wszystko warto chyba działać, stowarzyszać się, pisać dobre wnioski?

Tak, bo tylko przez systematyczne, oddolne działanie mamy szanse zmienić coś na lepsze.

• Marianna Pszczółkowska