Oszczędzać możemy w różnej formie, na przykład kupując polisę, inwestując w fundusze. Jednak największą popularnością cieszą się lokaty bankowe, dają bowiem poczucie bezpieczeństwa, pewność, że nawet w sytuacji upadłości banku odzyskamy swoje pieniądze. Gwarantuje to Bankowy Fundusz Gwarancyjny do kwoty o równowartości 100 tysięcy euro.

Jest bardzo wiele rodzajów depozytów bankowych. Oprócz tradycyjnych lokat terminowych możemy wybrać inne, mogące przynieść większy zysk. Na co zwrócić uwagę, wybierając konkretną lokatę?

Co to jest lokata?

Bank zawiera z nami umowę. Powierzamy mu pewną kwotę na umówiony czas, a bank gwarantuje nam jej zwrot wraz z odsetkami po upływie umówionego terminu. To oznacza, że na lokacie nie można stracić, chyba że wcześniej ją zlikwidujemy. Wtedy bank nie wypłaca części, a bywa, że i całości odsetek.

Musimy też pamiętać, że od kwoty doliczonych do lokaty odsetek bank potrąci podatek od zysków kapitałowych (tzw. podatek Belki) w wysokości 19 procent.

Jak ją założyć

Założenie lokaty nie jest trudne. Jeśli mamy konto osobiste w danym banku, można to zrobić za pośrednictwem internetu lub przez telefon. Możemy też złożyć wizytę w banku i zlecić depozyt osobiście.

Jaką lokatę wybrać

Chcielibyśmy taką, która przyniesie największy zysk. Musimy wziąć pod uwagę kilka cech lokaty:

– Kwota minimalna. Banki zwykle określają kwotę minimalną, od której można założyć lokatę. Często jest to 500 zł, bywa jednak, że limit jest wyższy — 1000 albo 2000 zł.

– Oprocentowanie, czyli ile dostaniemy pieniędzy za powierzenie bankowi oszczędności. Zależy ono zwykle od wysokości depozytu i czasu jego trwania.

Oprocentowanie może być stałe lub zmienne. Jeśli przewiduje się wzrost stóp procentowych, warto wybrać zmienne, gdy ich spadek — stałe. Pamiętajmy, że banki podają często oprocentowanie nominalne (nie uwzględniające podatku i częstości kapitalizacji odsetek). Tymczasem ważne dla nas jest oprocentowanie realne (uwzględniające inflację). Najkorzystniej jest, jeśli przewyższa stopę inflacji. Na przykład jeśli średnie oprocentowanie lokaty rocznej wynosi 6 procent, a inflacja 4 procent, to realne oprocentowanie naszego depozytu wynosi 0,86 procenta. Dlaczego tak mało? Od 6 procent zysku należy odliczyć 19% podatku od zysków kapitałowych. Oznacza to, że nasz depozyt urośnie od 4,86%. Przy 4% inflacji oznacza to realny zysk na poziomie właśnie mniej niż 1%.

– Naliczanie odsetek, czyli kapitalizacja. Zwróćmy uwagę na to, jak często odsetki są dopisywane do kapitału, czyli kwoty lokaty. Im częściej bank to robi, tym lepiej.

– Długość trwania lokaty. Jeżeli chcemy oszczędzać przez kilka lat, wybierzmy lokatę długoterminową, bo jest zazwyczaj lepiej oprocentowana. Jeśli jednak przewidujemy, że będziemy potrzebować pieniędzy za kilka miesięcy, lepszy będzie depozyt krótkoterminowy.

– Skutki zerwania lokaty. Warto zapytać w banku, jakie konsekwencje poniesiemy w razie zerwania umowy. Możemy:

* stracić wszystkie odsetki,

* dostać je w wysokości określonej na wypadek zerwania umowy,

* otrzymać odsetki naliczone proporcjonalnie do czasu trwania umowy.

Zanim założymy lokatę, warto przejrzeć oferty bankowe pod tym kątem.

Rodzaje lokat

Można je podzielić na odnawialne i nieodnawialne. W przypadku tych pierwszych po upływie terminu lokata jest automatycznie odnawiana. Przy nieodnawialnych — środki wracają na konto klienta. Przy zakładaniu lokaty można wybrać opcję, co dalej ma się dziać z pieniędzmi.

Inny sposób podziału lokat wiąże się z terminem ich obowiązywania i oprocentowaniem.

Dostępne są:

- Lokata terminowa zwykła. Czas jej trwania jest różny, od paru dni do kilku lat. Wysokość odsetek zależy od oprocentowania lokaty, zwykle im wyższy wkład, tym lepsze oprocentowanie. Jest to najpopularniejszy typ lokaty.

- Lokata rentierska. Charakteryzuje się tym, że odsetki nie są kapitalizowane (czyli dopisywane do zdeponowanej na lokacie kwoty), tylko wypłacane w regularnych odstępach czasu (co miesiąc, co kwartał). Przy takiej lokacie banki ustalają zwykle bardzo wysoką jej minimalną kwotę.

- Lokata progresywna z dopłatą. Umożliwia dopłacanie pieniędzy do podstawowego kapitału bez konieczności zawierania z bankiem nowej umowy. Oprocentowanie lokat progresywnych rośnie wraz ze wzrostem kwoty depozytu.

- Lokata dynamiczna, zwana też progresywną. Oprocentowanie wzrasta wraz z kolejnym okresem trwania lokaty (zwykle co miesiąc). Przy tej lokacie w każdej chwili możemy wycofać kapitał i dostać odsetki proporcjonalnie do czasu oszczędzania. Tracimy je, gdy zerwiemy lokatę przed upływem pierwszego miesiąca.

- Lokata strukturyzowana. Część środków jest lokowana w bezpiecznych papierach wartościowych (obligacje), a pozostała (10-15proc.) — w ryzykownych instrumentach, na przykład opcjach, rynku złota, nieruchomościach. Oprocentowanie lokaty zależy od notowań giełdowych.

- Lokata z funduszem. Przypomina lokatę strukturyzowaną z uwagi na dwa źródła finansowe. Część pieniędzy jest zdeponowana na klasycznej lokacie o stałym oprocentowaniu, część inwestowana w fundusze inwestycyjne. Może przynieść spory zysk, ale nie jest też pozbawiona ryzyka.

- Lokata negocjowana. To propozycja dla zamożnych klientów. Przy określonej wysokości kwoty (50-100 tys. zł) można negocjować wysokość oprocentowania lub inne warunki lokaty.

- Lokata a vista (call). Aby ją założyć, trzeba mieć rachunek w danym banku i wpłacić ustaloną minimalną kwotę. Nie określa się, na jak długo będą zdeponowane pieniądze. Odsetki są naliczane od dnia założenia depozytu do dnia poprzedzającego podjęcie pieniędzy. Nie są kapitalizowane.

- Lokata automatyczna. Ustanawiana jest automatycznie od kwoty, jaką ustalimy z bankiem. Jeśli na swoim koncie przekroczymy określoną kwotę, to nadwyżkę bank odłoży na lokacie.

- Lokata nocna (overnight), zwana też jednodniową. Bank blokuje określoną kwotę na noc i odblokowuje ją rano, naliczając odsetki od tej kwoty.

- E-lokata. Może ją założyć każdy, kto ma dostęp do konta przez internet. Oprocentowanie na niej jest zwykle wyższe niż na lokacie założonej w tradycyjny sposób, w oddziale banku.

Plusy i minusy lokaty

Plusy: 

• Łatwo dostępna (nie trzeba mieć nawet konta w banku)
• Niewielka kwota (np. 500 zł) potrzebna do jej założenia
• Pewny określony zysk — łatwo go obliczyć zwłaszcza przy
• stałym oprocentowaniu

Minusy:

• Zamrożenie kapitału na dłuższy czas
• Utrata dużej części odsetek w przypadku zerwania lokaty przed terminem
• Stosunkowo niewielki potencjalny zysk w porównaniu z innymi formami inwestowania

Opracowano na podstawie materiałów edukacyjnych Narodowego Banku Polskiego – www.nbportal.pl

Pytanie do eksperta

Co to jest poliso-lokata i czy jest korzystniejsza od zwykłej lokaty?

 Maciej Pszczółkowski, doradca finansowy:

Poliso-lokata działa w zbliżony sposób do lokaty i podobnie jak ona ma określony czas trwania, na przykład 12 miesięcy czy kilka lat. Po tym czasie właściciel depozytu otrzymuje wpłaconą kwotę powiększoną o odsetki, a zysk jest wolny od tak zwanego „podatku Belki”. Dla wielu osób istotną zaletą poliso-lokaty jest możliwość wskazania uposażonych. Gdy coś nam się stanie, osoba przez nas wskazana otrzyma oszczędności bez postępowania spadkowego. W odróżnieniu od lokat ta forma depozytu nie jest objęta gwarancją BFG, ponieważ gwarantem pieniędzy nie jest bank, tylko towarzystwo ubezpieczeniowe. Poliso-lokaty podlegają gwarancji Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w 50 procentach i tylko do równowartości 30 tysięcy euro.

Zapraszamy Państwa do biura w Tłuszczu, które otwarte będzie jak zawsze, czyli w godz. 9.00-19.00

Taka jest zasada działania stowarzyszenia Qźnia i prowadzonego przez nie Społecznego Biura Pracy: każdego potrzebującego pomocy objąć wszechstronną opieką.

Beata Cupriak: Coraz więcej wśród nas osób bezradnych, zagubionych, poszukujących nie tylko pracy, ale też indywidualnego wparcia. To, co oferują urzędy pracy, nie wszystkim wystarcza. Sama byłam przez pewien czas bezrobotna i bardzo mi wówczas brakowało poczucia, że komuś na mnie zależy, że nie jestem tylko kolejnym numerkiem w kolejce petentów.

Żaneta Rechnio: Marzyło nam się takie biuro pośrednictwa, w którym każdy z klientów będzie czuł się dobrze i każdy, niezależnie od wieku i wykształcenia, znajdzie coś dla siebie. Nie jest to wcale łatwe, bo zgłaszają się do nas zarówno młodzi absolwenci różnych szkół wyższych, jak i kobiety w średnim wieku czy też bezrobotni zarejestrowani w urzędach pracy i od lat dorabiający „na czarno”. Tych ostatnich namawiamy, by starali się powrócić na legalny rynek pracy. Marzy nam się też, aby jak najszerszą opieką objąć osoby niepełnosprawne, bo praca zawodowa jest dla nich najlepszą terapią, a gdy już ją znajdą, to są zwykle świetnymi pracownikami.

Marianna Pszczółkowska: Jak wygląda rejestracja w Społecznym Biurze Pracy?

Wigilia w świetlicy środowiskowej w Kobyłce

B.C.: Zaczynamy od długiej rozmowy z każdym, kto do nas przychodzi. Pytamy o wykształcenie, doświadczenie zawodowe, o zainteresowania. Chcemy też poznać oczekiwania, a nawet marzenia klientów. Potem zastanawiamy się wspólnie, jak możemy im pomóc.

Ż.R.: Bezrobotni poszukujący pracy w wyuczonym zawodzie mogą przejrzeć oferty pracy, skorzystać z dostępu do Internetu i bezpłatnego telefonu. Każdy chętny otrzyma pomoc w napisaniu CV i innych dokumentów aplikacyjnych, może je też wydrukować. Pomocą służą współpracujący z nami doradca zawodowy, psycholog, pedagog, asystent rodziny i asystent osób niepełnosprawnych. Można też zasięgnąć porady prawnika. Wszystkie nasze usługi są bezpłatne.

Niektórzy klienci przychodzą regularnie nie tylko po to, by przejrzeć oferty pracy, ale aby po prostu porozmawiać, bo to daje im wsparcie, pomaga odzyskać wiarę w siebie.

B.C.: Pracodawcy mogą bezpłatnie umieścić ogłoszenie dotyczące poszukiwanego pracownika, wolontariusza, praktykanta czy stażysty. Oprócz tego oferujemy przeprowadzenie rekrutacji pracowników. Znamy zarejestrowanych u nas bezrobotnych osobiście, więc proces dobierania fachowca do oczekiwań pracodawcy trwa zwykle krótko, a za potencjalnego pracownika możemy prawie zawsze poręczyć.

Działacie od roku na zasadzie non profit, bez finansowego wsparcia z zewnątrz. Ile osób znalazło dzięki Qźni zatrudnienie?

Walentynki

Ż.R.: W czasie dwunastu miesięcy zgłosiło się do naszego Biura trzysta czterdzieści siedem osób, z czego siedemdziesiąt dwie to poszukujący pracy. Dwadzieścia dwie z nich zdobyły stałą lub okresową pracę. Nie wszyscy zatrudniają się w wymarzonych zawodach i miejscach, często trzeba zadowolić się zajęciem tymczasowym. Dotyczy to szczególnie osób długotrwale bezrobotnych i ludzi młodych, którzy jeszcze nigdy nie pracowali. Najważniejsze jest to, aby przerwać złą passę, aby wejść czy też powrócić na rynek pracy. A nie jest to wcale takie proste.

B.C.: Najcenniejsze dla Stowarzyszenia jest to, że wielu klientów biura pracy pozostaje z nami na dłużej i z pozycji osób potrzebujących przechodzi w role wolontariuszy. Zarażeni naszym zapałem, przyłączają się do tego co robimy i zaczynają to lubić. Bardzo potrzebujemy pomocy wolontariuszy, bo oprócz biura pracy, które jest naszym niedochodowym oczkiem w głowie, prowadzimy też Świetlicę Środowiskową nr 1 dla dzieci i młodzieży finansowaną z budżetu gminy Kobyłka.

Jak godzicie te różne obowiązki?

Ż. R.: Codziennie po południu w biurze pracy zostaje dyżurna osoba, a my przenosimy się do budynku OPS-u, aby przez kilka godzin prowadzić zajęcia opiekować się dziećmi, które przychodzą tu po szkole, i wspierać je.

Przygotowujemy wspólnie posiłki, pomagamy im odrabiać lekcje, czytamy razem książki, organizujemy zabawy, zajęcia sportowe i wycieczki. Dzieci dobrze się tu czują, niektóre docierają do świetlicy codziennie z odległych części miasta.

Obchodzimy różne święta, przygotowujemy wspólnie uroczystą Wigilię, a z okazji mikołajek wybraliśmy się całą grupą do restauracji. Dzieci uzbierały pieniądze na to wyjście, sprzedając na powiatowym pikniku upieczone własnoręcznie babeczki oraz zbierając makulaturę.

B.C.: Tworzymy coś w rodzaju rodziny, starsze dzieci pomagają młodszym, dziewczynki doradzają sobie w kwestii ubrań i fryzur, niektórzy specjalizują się w nakrywaniu do stołu, a inni w wymyślaniu szybkich potraw. Wiele się od tej naszej gromadki uczymy.

Zamykacie świetlicę wieczorem, więc praca w Stowarzyszeniu wypełnia wam cały dzień.

Tak naprawdę nie kończy się nigdy, bo kłopoty naszych podopiecznych towarzyszą nam też w domu. Myślimy o naszej pracy bezustannie, ale przy tego rodzaju działalności inaczej się nie da, to był świadomy wybór każdej z nas.

No właśnie, skąd wziął się pomysł na założenie takiej działalności?

Ż.R.: Wszystkie trzy pracowałyśmy wcześniej w organizacji pozarządowej w Warszawie i każdej z nas czegoś tam brakowało. Trochę idealistycznie marzyłyśmy o takiej działalności społecznej, która traktuje człowieka podmiotowo, opiera się na pracy zespołowej, interdyscyplinarnej i skutecznie reaguje na realne potrzeby środowiska. Po pewnym czasie dojrzałyśmy do decyzji, aby zacząć robić coś własnego, i to właśnie w rodzinnej Kobyłce. W ciągu kilku miesięcy opracowałyśmy statut i z pomocą zaprzyjaźnionych osób założyłyśmy stowarzyszenie Qźnia.

Przeprowadziłyśmy kilka udanych projektów, takich jak na przykład Aktywna Kobyłka zachęcająca do wspólnych spacerów po najbliższej okolicy. Wystąpiłyśmy o pierwsze dofinansowanie naszych projektów, potem wymyśliłyśmy kilka nowych, takich jak pomysły zajęć dla osób niepełnosprawnych czy emerytów z powiatu wołomińskiego.

B.C.: Nie wszystko od razu się udaje, ale metodą małych kroków realizujemy nasze kolejne zamierzenia, a Qźnia zdobywa opinię stowarzyszenia godnego zaufania. Mamy nadzieję, że w przyszłości uda nam się pozyskać wsparcie finansowe dla Społecznego Biura Pracy, że będziemy prowadzić różne szkolenia pomagające bezrobotnym znaleźć zatrudnienie, że znajdzie się miejsce na pomoc dla niepełnosprawnych. To wszystko jeszcze przed nami.

Qźni nie byłoby bez pracowników, wolontariuszy oraz wsparcia instytucji rynku pracy i pomocy społecznej z naszego regionu, w szczególności PUP-u z Wołomina i OPS-u z Kobyłki.

Bardzo serdecznie dziękujemy za trud, który zamienia się w owocną współpracę.

Życzę powodzenia.

• Marianna Pszczółkowska

Beata Cupriak, Żaneta Rechnio i Sylwia Grędzińska

Społeczne Biuro Pracy w Kobyłce

– mieści się w budynku (baraczku) na tyłach Urzędu Miasta, niedaleko stacji PKP

adres: ulica Wołomińskiej 1, wejście od ulicy Juliusza Kossaka

działa od poniedziałku do piątku w godzinach 8-16

telefon: 515 769 628

E-mail: qznia@qznia.org.pl

praca@qznia.org.pl

http://qznia.org.pl

Świetlica Środowiskowa nr 1 dla dzieci i młodzieży

w wieku od 6 do 18 lat działa w budynku OPS przy ulicy księdza Marmo 20

Czynna codziennie od 14.30 do 18.30

Mowa o Bezpłatnym Dostępie do Internetu zapewnianym przez operatora Aero2. Brzmi to wszystko nieprawdopodobnie, ale to prawda. Jest to rezultat przetargu na budowę i eksploatację sieci radiowej w paśmie LTE (bardzo szybki internet), gdzie premiowano oferentów, którzy zapewnią bezpłatny dostęp do internetu. Przetarg wygrała firma Aero2 sp. z o.o., która obecnie świadczy tę usługę.

Jakie są zatem minusy? Prędkość transmisji jest ograniczona do 512 kb/s i połączenie jest rozłączane po godzinie. Nie ma jednak przeszkód, aby je po chwili wznowić. Największą jednak wadą bezpłatnego internetu jest chyba sposób jego zdobycia.

Za darmo, ale pod górkę

Jeśli ktoś chce poznać szczegóły i zasady korzystania z oferty, to wcale nie jest to takie proste. Trzeba wejść na stronę www.aero2.pl i kliknąć w górnym menu zakładkę BDI. Tam dowiemy się więcej na ten temat.

Kartę można zamówić wyłącznie zdalnie (w tym przypadku listownie). Wiąże się to z koniecznością wykonania dwóch przelewów na dwa różne konta bankowe, wypełnienia i wydrukowania formularza, zrobienia kserokopii dowodu osobistego. Wtedy po poprawnym przejściu procedury po kilku tygodniach otrzymamy listem poleconym kartę z aktywnym dostępem do internetu.

Internet oferowany jest bezpłatnie. Operator pobiera jednak depozyt za kartę SIM w kwocie 20 zł. Pieniądze te można odzyskać w przypadku rezygnacji z usługi. Aero2 potrąci wtedy z wpłaconej kwoty 1,50 zł tytułem prowizji za przelew. Depozyt to nie jedyna opłata. Dodatkowo trzeba jeszcze pokryć koszty przesyłki, wpłacając przelewem 7 zł. Co ciekawe, operator ma dwa różne numery kont — jeden dla depozytu, drugi dla pokrycia kosztów przesyłki — i wiąże się to z koniecznością zapłaty dwóch prowizji od operacji (o ile bank taką prowizję pobiera). Aby zamówić kartę, trzeba być osobą pełnoletnią.

Bez modemu ani rusz

Udało się, z sukcesem przebrnęliśmy przez procedurę i mamy już upragnioną kartę SIM. Teraz trzeba jeszcze zatroszczyć się o modem. Tu również nie jest łatwo. Nie wszystkie modemy na rynku współpracują z bezpłatnym internetem.

Aero2 w regulaminie wymaga zgodności modemu z technologią HSPA+ kategorii 10, która określa maksymalną prędkość, z jaką urządzenie może komunikować się z siecią operatora. W przypadku kategorii 10 wynosi ona 14 Mbit/s. Obecnie operator nie odłącza użytkowników modemów o słabszych parametrach, ale regulamin mu to teoretycznie umożliwia. Warto tu podkreślić, że wymagane przez operatora modemy mają duże możliwości, jeśli chodzi o osiąganą prędkość, jednak tej maksymalnej na pewno nie osiągniemy, bowiem dostępna jest ograniczona do 512 kb/s.

Wybór modemu jest istotny, gdyż internet od Aero2 działa w paśmie UMTS 900 Mhz i nie wszystkie modemy dostępne na rynku będą z nim współpracować. Należy o to pytać sprzedawcę. Ceny urządzeń w zależności od punktu sprzedaży i modelu zaczynają się od 120 zł.

Jeśli więc udało nam się z sukcesem zamówić kartę i zakupić modem (większość działa przez złącze USB), to możemy się już cieszyć z darmowego dostępu do sieci. Planowane jest zapewnienie bezpłatnej usługi do 21 grudnia 2016 r.

• Maciej Puławski

Przydatne strony internetowe:

www.aero2.pl

www.jdtech.pl

www.aero2forum.pl

Reklamy banków i różnych firm udających banki spotykamy na każdym kroku. Zewsząd wabią oferty korzystnych lokat z 12-procentowym zyskiem i wyjątkowo tanich, szybkich pożyczek. Łatwo w tym wszystkim się pogubić. Dlatego zawsze warto sprawdzić, komu powierzamy i od kogo pożyczamy pieniądze.

Jaka jest różnica między bankiem a parabankiem?

Bank to instytucja, której działanie jest szczegółowo regulowane w ustawie Prawo bankowe. Pieczę nad działalnością banków sprawuje Komisja Nadzoru Finansowego. Pieniądze lokowane w bankach są chronione przez Bankowy Fundusz Gwarancyjny, który w przypadku niewypłacalności banku zwraca klientom ich oszczędności do wysokości 100 000 euro.

Parabank natomiast to podmiot, który świadczy usługi podobne do bankowych, ale nie podlega kontroli Komisji Nadzoru Finansowego. Nie może gromadzić pieniędzy, gdyż są to czynności bankowe, na które trzeba mieć pozwolenie KNF. Korzystanie z usług parabanków może łączyć się z dużym ryzykiem. Jeżeli powierzymy takiej firmie nasze oszczędności, to w przypadku jej upadku niestety nie możemy liczyć na gwarancje Bankowego Funduszu Gwarancyjnego.

 Dlaczego łatwiej dostać kredyt w parabanku niż w banku?

Parabanki stosują dość liberalne podejście do klientów. Nie weryfikują ich danych w Biurze Informacji Kredytowej, często nie wymagają udokumentowania źródła dochodu, przyjmując jedynie oświadczenie klienta o wysokości osiąganych dochodów. Zakładając takie kryteria oceny zdolności kredytowej, zdają sobie sprawę, że duża część kredytów będzie niespłacana, i rekompensują ewentualne straty zwiększonym oprocentowaniem, wysokimi prowizjami i zabezpieczeniami znacznie przewyższającymi wartość kredytu, np. zabezpieczeniem w postaci ustanowienia hipoteki na nieruchomości kredytobiorcy.

Jak obliczyć całkowity koszt kredytu?

Zarówno banki, jak i parabanki, reklamując swoje produkty kredytowe, najczęściej starają się skusić potencjalnych klientów informacją o niskim oprocentowaniu kredytu. W reklamie informują na przykład, że kredyt oprocentowany jest na 6% albo 9%. Na pierwszy rzut oka wydaje nam się, że koszt jest stosunkowo niewielki. Ale najczęściej jest to tylko pół prawdy, gdyż instytucje finansowe posługują się oprocentowaniem nominalnym ukazującym jedynie oprocentowanie kredytowanego kapitału, nie informując nas o prowizji, ubezpieczeniu i innych dodatkowych kosztach, które są pobierane wraz z umową kredytową. Rzeczywistą Roczną Stopę Oprocentowania (RRSO), podawaną zwykle bardzo drobnym drukiem, poznamy, dodając do oprocentowania nominalnego sumę tych wszystkich dodatkowych opłat.

Stosując metodę porównania oferty różnych banków bądź parabanków, należy przemnożyć wysokość raty przez liczbę miesięcy, przez które będziemy spłacali swoje zadłużenie, dodać do tego prowizję, koszty ewentualnego ubezpieczenia i inne dodatkowe opłaty wynikające z tabeli opłat i prowizji, która powinna stanowić integralną część umowy kredytowej. Uzyskaną sumę należy odjąć od kwoty, którą dostaniemy „na rękę”, i wtedy wyjdzie nam całkowity koszt kredytu, czyli ile musimy dodatkowo oddać bankowi bądź instytucji parabankowej.

Jakie może być maksymalne oprocentowanie kredytu?

Zgodnie z art. 359 §  2¹ Kodeksu cywilnego maksymalna wysokość odsetek nie może przekraczać w stosunku rocznym czterokrotności stopy kredytu lombardowego Narodowego Banku Polskiego (obecnie 4 × 4,75% stopa lombardowa = 19%). Ograniczenia zawarte w Kodeksie cywilnym nie mają jednak zastosowania do pozostałych kosztów kredytu/pożyczki (opłaty i prowizje), wobec czego rzeczywista roczna stopa oprocentowania (RRSO), uwzględniająca te dodatkowe koszty, może być znacznie wyższa.

Jak sprawdzić, czy firma oferująca usługi finansowe działa legalnie?

Wszystkie Banki, SKOK-i, fundusze inwestycyjne, zakłady ubezpieczeń, otwarte fundusze emerytalne muszą otrzymać zgodę Komisji Nadzoru Finansowego na prowadzenie swojej działalności. To, czy dana firma jest objęta nadzorem, można sprawdzić na stronie internetowej www.knf.gov.pl w zakładce „Podmioty nadzorowane”. Dodatkowe informacje można uzyskać pod bezpłatnym numerem telefonu 800-290-479.

KNF prowadzi też listę ostrzeżeń publicznych, na której znajdują  się firmy, których działanie może narazić potencjalnych klientów na straty finansowe.

Warto wiedzieć:

Żadna instytucja nie ma prawa żądać od klienta pieniędzy przed podpisaniem umowy. Opłatę przygotowawczą może pobrać dopiero po przyznaniu mu kredytu.

Klienci oszukani przez parabank powinni to jak najszybciej zgłosić do Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Gdy firma lub osoba prywatna, ogłaszająca się jako pożyczkodawca, wyłudzi od nas pieniądze, należy powiadomić o tym prokuraturę właściwą dla miejsca działania firmy.

• Jacek Balcerak

Źródło www.zanim-podpiszesz.pl

Pomysł polega na tym, że właściciele lub współwłaściciele nieruchomości przekazują prawa do niej instytucji finansowej, na przykład bankowi, a w zamian dostają co miesiąc określoną w umowie sumę pieniędzy. Takie rozwiązania jako sposób na pozyskanie przez emerytów dodatkowych środków stosuje się z powodzeniem już w wielu krajach. W Polsce oficjalną ustawę regulującą ich działanie przygotowuje od kilku lat Ministerstwo Finansów. Brak ostatecznych rozstrzygnięć prawnych w tej kwestii nie stanowi jednak przeszkody dla komercyjnych funduszy hipotecznych, które już teraz — korzystając z istniejących uregulowań prawnych — oferują starszym osobom wypłatę dożywotniej renty w zamian za zrzeczenie się prawa do nieruchomości.

Proponują one właścicielom nieruchomości podpisanie umowy cywilnoprawnej opartej na przepisach Ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. nr 16 z 1964 r., poz. 93 z późn. zm.). Zgodnie z art. 903 kc: „Przez umowę renty jedna ze stron zobowiązuje się względem drugiej do określonych świadczeń okresowych w pieniądzu lub w rzeczach oznaczonych tylko co do gatunku”. Inaczej mówiąc, treścią takiej umowy jest zobowiązanie dłużnika (wypłacającego rentę) do spełniania na rzecz wierzyciela (uprawnionego do jej pobierania) świadczeń okresowych w pieniądzu lub rzeczach oznaczonych co do gatunku. Stroną zobowiązaną do uiszczania renty może być każdy podmiot prawa cywilnego, osoba fizyczna, osoba prawna czy nawet jednostka organizacyjna (np. fundusz hipoteczny, zakład ubezpieczeniowy). Ustawa nie określa też wprost osoby uprawnionej do pobierania renty, jednak charakter umowy, funkcja oraz zapis art. 905 kc wskazują, że uprawnionym może być tylko osoba fizyczna. W umowie renty nie jest warunkiem koniecznym, aby osoba uprawniona do renty zobowiązana była do świadczeń wzajemnych na rzecz podmiotu wypłacającego rentę. W przypadku tzw. renty dożywotniej stosuje się jednak taki wariant umowy, że uprawniony do renty przenosi na zobowiązanego do wypłaty renty własność nieruchomości w zamian za świadczenie pieniężne wypłacane okresowo.

W praktyce zatem senior będący właścicielem mieszkania lub domu, podpisując umowę z funduszem hipotecznym, zyskuje określone świadczenie pieniężne wypłacane np. co miesiąc, ale traci — na rzecz funduszu — prawo własności do nieruchomości. Jednocześnie były właściciel zyskuje prawo dożywotniego zamieszkania w niej jak poprzednio.

Dla umowy renty dożywotniej dotyczącej nieruchomości proponowanej już przez fundusze hipoteczne, takie jak na przykład Dom czy Familia, zastrzeżona jest forma aktu notarialnego. Prawo dożywotniego zamieszkania jest zabezpieczane poprzez wpis do księgi wieczystej.

Wysokość otrzymywanej kwoty renty jest zależna od wielu czynników, takich jak wiek i płeć beneficjenta, oraz od wartości nieruchomości. Czasem fundusze proponują dodatkowe, jednorazowe kwoty także w chwili podpisania umowy notarialnej.

Istotne jest jednak to, że renta dożywotnia jest prawem niezbywalnym, ma charakter ściśle osobisty i nie podlega dziedziczeniu. W efekcie spadkobiercy uprawnionego do renty nie mogą domagać się od funduszu jakichkolwiek świadczeń z tytułu tej umowy. Zatem w razie przedwczesnej śmierci uprawnionego do renty (tj. w krótkim czasie po zawarciu umowy renty) jego spadkobiercy nie mogą dochodzić wypłaty rat świadczenia do wysokości wartości nieruchomości ani występować o powrotne przeniesienie własności nieruchomości.

Warto podkreślić, że działalność funduszy oferujących dotychczas renty hipoteczne nie jest kontrolowana przez Komisję Nadzoru Finansowego. Wysokość wypłacanych świadczeń także pozostawia wiele do życzenia — często ich łączna suma pokrywa tylko połowę wartości domu czy mieszkania. Zanim więc zdecydujemy się na podpisanie takiej umowy, warto dokładnie przeanalizować wszystkie jej warunki, a przede wszystkim sprawdzić wiarygodność firmy, która oferuje rentę w zamian za naszą nieruchomość.

W treści umowy należy zwrócić uwagę na:

• zasady korzystania z mieszkania, na przykład kto ponosi koszty związane z remontami czy ubezpieczeniem;
• warunki, na jakich mogą mieszkać w nim inne osoby, na przykład bliscy uprawnionego do renty;
• czy jest jakakolwiek możliwość odstąpienia od umowy;
• w jaki sposób i w jakim terminie będą wypłacane pieniądze, czy prócz waloryzacji renty istnieje możliwość otrzymania innej pomocy finansowej ze strony funduszu;
• czy nie ma w umowie niedozwolonych klauzul, które mogą narzucić wcześniejsze opuszczenie mieszkania itp.

Dobrze jest także upewnić się, czy fundusz istnieje od dłuższego czasu i dysponuje kapitałem, który może ustrzec przed upadłością.

Można też poczekać na wejście w życie ustawy przygotowywanej przez Ministerstwo Finansów, która wprowadzi w życie przepisy o tak zwanym odwróconym kredycie hipotecznym. Ta usługa będzie oferowana wyłącznie przez wiarygodne instytucje finansowe kontrolowane przez Komisję Nadzoru Finansowego. Różni się ona od dożywotniej renty hipotecznej tym, że właściciel nieruchomości nie traci prawa do niej w chwili podpisania umowy, ale dopiero po swojej śmierci.

Umowa o odwrócony kredyt hipoteczny to rodzaj kredytu zaciąganego przez właściciela nieruchomości w banku czy innej instytucji finansowej. Obciąża on hipotekę nieruchomości.

Kredytodawca, udzielając seniorowi pożyczki, wypłaca ją w jednorazowej kwocie lub w miesięcznych ratach, a po śmierci kredytobiorcy staje się właścicielem nieruchomości, na której została ustanowiona hipoteka. Senior korzystający z kredytu hipotecznego jest zobowiązany utrzymywać nieruchomość w dobrym stanie i ubezpieczać ją.

Umowa o odwróconej hipotece wydaje się korzystniejsza od renty dożywotniej, ponieważ kredytobiorca nie traci tu już w chwili podpisywania umowy własności nieruchomości (tylko ją obciąża), a po jego śmierci spadkobiercy mogą zwrócić bankowi zaciągnięty przez seniora kredyt i odzyskać nieruchomość.

• Ewa Łojek-Zacheja

Materiał źródłowy:

http://biznes.trojmiasto.pl/Odwrocona-hipoteka-i-renta-dozywotnia-w-oczekiwaniu-na-ustawe-n64124.html

http://wyborcza.biz/finanse

Odpowiedzialność materialna pracownika za szkody w mieniu pracodawcy uzależniona jest od tego, czy chodzi o zwykłe szkody, jakie ponosi pracodawca na skutek nieprawidłowego wykonywania przez pracownika pracy (szkody w tzw. mieniu niepowierzonym), czy o dotyczące przedmiotów, które zostały powierzone pracownikowi z obowiązkiem zwrotu lub do wyliczenia się (tzw. szkody w mieniu powierzonym, takim jak pieniądze, narzędzia, środki ochrony indywidualnej oraz odzież i obuwie robocze).

Co do zasady pracownik, który wskutek niewykonania lub nienależytego wykonania obowiązków pracowniczych ze swej winy wyrządził pracodawcy szkodę, ponosi odpowiedzialność materialną, o ile na skutek nieprawidłowego wykonywania pracy spowoduje w mieniu pracodawcy jakiś uszczerbek (szkodę), jego zachowaniu zaś można przypisać winę (umyślną, co oznacza, że chciał szkodę wyrządzić albo liczył się z jej wystąpieniem, albo nieumyślną, tzn. wtedy, gdy pracownik przewidywał albo mógł przewidzieć, że jego zachowanie może doprowadzić do szkody). Będzie tak np. w sytuacji, gdy pracownik, nie respektując ustalonych zasad korzystania ze sprzętu pracodawcy, uszkodzi sprzęt albo narzędzia służące mu do wykonywania pracy (np. drukarkę, wózek widłowy), bądź nie stosując się do ustalonych procesów technologicznych, spowoduje uszkodzenie towaru albo wytworzenie towaru niepełnowartościowego (np. zapomni o dołożeniu określonego składnika służącego do wyrobu produktu czy też nie zachowa odpowiednich proporcji), nie zabezpieczy mienia, wskutek czego ulegnie ono uszkodzeniu czy zniszczeniu (np. nie zakryje towaru ulegającego łatwemu zawilgoceniu, zapomni schować cenny sprzęt, niedokładnie zamknie drzwi do biura). W takich wypadkach pracownik ponosi odpowiedzialność za szkodę w granicach rzeczywistej straty poniesionej przez pracodawcę i tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego wynikła szkoda. Pracodawca, aby uzyskać odszkodowanie, jest obowiązany udowodnić, że to zachowanie pracownika doprowadziło do powstania szkody, a także oszacować szkodę. Pracodawca nie może żądać od pracownika wyższego odszkodowania niż wartość zaistniałej szkody. W przypadku gdy działanie pracownika nie jest umyślne, odszkodowanie, bez względu na wartość szkody, nie może być wyższe niż równowartość trzymiesięcznego wynagrodzenia tego pracownika. Jeżeli działanie pracownika było umyślne (tj. działał on z zamiarem wyrządzenia pracodawcy szkody), to odpowiada on za szkodę w pełnej wysokości. W każdym jednak wypadku pracownik nie ponosi odpowiedzialności za szkodę w takim zakresie, w jakim pracodawca lub inna osoba przyczyniły się do jej powstania albo zwiększenia (np. jeżeli pracodawca nie stworzył warunków do prawidłowego zabezpieczenia rzeczy przed zniszczeniem).

Inaczej kształtują się zasady odpowiedzialności za mienie powierzone

Pracownik, któremu pracodawca powierzył mienie z obowiązkiem zwrotu albo do wyliczenia się, odpowiada zawsze w pełnej wysokości za szkodę powstałą w tym mieniu. Warunkiem takiej odpowiedzialności pracownika jest prawidłowe powierzenie mu mienia, co może się odbyć poprzez bezpośrednie jego wręczenie (przekazanie określonej kwoty, samochodu do wyłącznego użytku) lub upoważnienie pracownika do objęcia mienia w posiadanie od osób trzecich (np. odebranie samochodu z warsztatu, towaru z hurtowni). Warunkiem prawidłowego powierzenia mienia jest to, by znany był jego rodzaj i (lub) wartość oraz by pracownik mógł nim dysponować z wyłączeniem osób trzecich i miał możliwość zabezpieczenia mienia przed dostępem osób nieupoważnionych. Oznacza to, że jeżeli pracodawca chce prawidłowo powierzyć mienie znajdujące się w magazynie magazynierowi, to musi najpierw sporządzić remanent, żeby pracownik wiedział, ile i jakiego rodzaju materiałów znajduje się w magazynie, a także uniemożliwić swobodny dostęp do magazynu osobom trzecim, np. poprzez powierzenie kluczy do magazynu wyłącznie magazynierowi. Nie ma jednak żadnego wymogu, aby pracownik podpisywał jakąś deklarację o przyjęciu odpowiedzialności materialnej za mienie powierzone. Wystarczająca jest wyraźna, wyrażona choćby ustnie, zgoda na przyjęcie tej odpowiedzialności. Istnieje domniemanie, że szkoda w prawidłowo powierzonym i zabezpieczonym mieniu powstała w wyniku zawinionego naruszenia obowiązków przez pracownika i w razie powstania niedoboru to pracownik musi udowodnić, że szkoda powstała z przyczyn od niego niezależnych (np. że prawidłowo zabezpieczył mienie przed kradzieżą, zamykając sejf/kasetkę z pieniędzmi w sposób ustalony z pracodawcą, złodziej zaś sforsował prawidłowo zamknięte zamki).

Szczególnym przypadkiem odpowiedzialności jest wspólna odpowiedzialność za mienie powierzone, gdy kilku pracowników, w drodze odrębnej umowy z pracodawcą o wspólnej odpowiedzialności materialnej, ustala, że za szkody w powierzonym im łącznie mieniu ponoszą odpowiedzialność w częściach określonych w umowie (w praktyce najczęściej w częściach równych).

Pracodawcy, aby ułatwić sobie dochodzenie od pracownika odszkodowania za szkody w mieniu, wprowadzają do umów o pracę albo na drodze odrębnej umowy takie postanowienia, w których pracownik musi zobowiązać się do pełnego wyrównania szkody, bez względu na to, z jakich przyczyn ona powstanie, zapłacenia kary umownej, gwarancji itp. lub namawiają pracowników do podpisywania weksli. Takie działania nie zawsze są zgodne z prawem. Pamiętać trzeba, że postanowienia umów o pracę i innych dokumentów określających warunki zatrudnienia nie mogą być mniej korzystne dla pracownika niż przepisy Kodeksu pracy. Oznacza to m.in. że w takich dokumentach nie można zobowiązać pracownika do zwrotu odszkodowania w wyższej wysokości niż to wynika z Kodeksu pracy, czy do naprawienia szkód, za które pracownik zgodnie z Kodeksem pracy nie ponosi odpowiedzialności (np. szkody wynikłe z działania osób trzecich). Nie można też zobowiązywać pracownika do zapłaty kar umownych przewyższających wartość szkody, wypłaty gwarancji itp. Takie mniej korzystne dla pracownika postanowienia umowy są nieważne, a zamiast nich stosuje się przepisy Kodeksu pracy (art. 18 § 1 i 2 Kodeksu pracy).

Nie są też dopuszczalne takie umowy, w których pracownik upoważnia pracodawcę do swobodnego dokonywania z jego wynagrodzenia potrąceń w razie zaistnienia szkody w mieniu. Zgoda pracownika na dokonanie potrącenia z wynagrodzenia może odnosić się jedynie do oznaczonej kwoty wynikającej z konkretnego zdarzenia, co oznacza, że nie może być ona wyrażona na przyszłość i nie może być równoznaczna z upoważnieniem do zmniejszenia wynagrodzenia w dowolnej chwili i w wysokości określonej arbitralnie przez pracodawcę.

Katarzyna B. może zatem odpowiadać za szkody w mieniu pracodawcy. Wysokość odszkodowania, jakie będzie musiała w razie zaistnienia szkody wypłacić pracodawcy, będzie jednak zależała od tego, czy pracodawca powierzy jej w sposób prawidłowy mienie w postaci pieniędzy lub towarów — poprzez stworzenie jej warunków do sprawowania pieczy nad kasą czy zapasami magazynowymi z całkowitym wyłączeniem innych osób (albo osób niezwiązanych umową o wspólnej odpowiedzialności materialnej), co w praktyce musi oznaczać, że dostępu do kasy czy magazynu nie mogą mieć np. członkowie rodziny właściciela. Jeżeli warunki te zostaną spełnione, to pracownica będzie ponosić odpowiedzialność za szkodę w pełnej wysokości, a jeśli nie — to maksymalnie do wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia (pod warunkiem że jej działanie nie będzie umyślne, np. nie ukradnie pieniędzy z kasy). Postanowienia umowy, w których pracodawca został upoważniony do dokonywania potrąceń z wynagrodzenia za pracę, są zaś nieważne.

Warto podkreślić, że w razie odmowy zapłacenia przez pracownika odszkodowania pracodawca może dochodzić swoich roszczeń przed sądem pracy. O ile pracodawca udowodni, że pracownik wyrządził mu szkodę, sąd wyda wyrok zasądzający od pracownika zapłacenie odszkodowania oraz pokrycie kosztów procesu, a pracodawca będzie mógł je egzekwować przez komornika. Podkreślić też trzeba, że pracownik ma przed sądem możliwość obrony przed wygórowanymi żądaniami pracodawcy. Może się okazać, że odszkodowanie żądane przez pracodawcę jest zawyżone albo pracownik w ogóle nie powinien ponosić odpowiedzialności za szkodę. W takim przypadku to pracodawca, który przegra proces, już nigdy odszkodowania za określoną szkodę nie będzie mógł egzekwować, a ponadto będzie musiał zwrócić pracownikowi koszty procesu.

Podstawa prawna: co do odpowiedzialności za szkody w mieniu niepowierzonym — art. 114-122 Kodeksu pracy; co do odpowiedzialności za szkody w mieniu powierzonym — art. 124-127 Kodeksu pracy.

• Prawnik Agnieszka Dybowska

Od 1 lipca 2013 roku wywozem śmieci w imieniu gminy zajmie się firma wybrana w przetargu. Władze samorządowe będą pobierały od mieszkańców ustalone opłaty, które pozwolą na bieżące utrzymanie systemu odbioru odpadów.

W praktyce nie będziemy mieli wpływu na to, kto i jak często będzie odbierać nasze śmieci. Wielu z nas niepokoi pytanie, co stanie się z dotychczasowymi umowami, które mieliśmy z firmami śmieciowymi.

Nie płać podwójnie

Twórcy nowej ustawy odpowiadają, że stare umowy na wywóz śmieci należy wypowiedzieć.

Jeśli nie rozwiążemy umowy przed 30 czerwca, będziemy musieli płacić za śmieci podwójnie — gminie i wybranej przez nią firmie oraz dotychczasowemu odbiorcy.

Przy rozwiązywaniu starej umowy należy wziąć pod uwagę jej okres wypowiedzenia. Standardowo jest to miesiąc, ale czasem trzy miesiące. Dlatego warto przyjrzeć się dokumentom, które część z nas podpisała dobrych kilka lat temu.

Może się zdarzyć, że firma, szykując się do startu w gminnym przetargu, z własnej inicjatywy rozwiąże z nami wcześniej umowę. Ale lepiej na to nie liczyć — firmy nie mają obowiązku informować klientów o nadchodzących zmianach. Obowiązek ten spoczywa na samorządach.

Ile zapłacimy za wywóz śmieci

Większość gmin powiatu wołomińskiego uchwaliła już przepisy wdrażające nowe zasady gospodarowanie odpadami.

Ustalono też stawki opłat za wywóz śmieci.

 Zestawienie porównawcze opłat w gminach powiatu wołomińskiego

* RIO stwierdziło nieważność uchwały. Na koniec marca 2013 stawki nie są znane.

Wszystkie gminy zdecydowały się na różnicowanie stawek w zależności od tego, czy właściciel nieruchomości zadeklaruje, czy odpady będą zbierane selektywnie, czy też nie. Większość skonstruowała stawki w sposób działający motywująco do segregowania odpadów. Wyjątkami tu są gminy wiejskie Poświętne i Strachówka, które stawkę przy niestosowaniu segregacji ustaliły na 8 zł od osoby miesięcznie. Podobne stawki funkcjonują w gminach miejskich przy segregowaniu odpadów. Dodatkowo w gminie Poświętne stawka za odbiór odpadów segregowanych wynosi 6 zł. Najbardziej zróżnicowane stawki obowiązują w gminie Kobyłka, która przy braku segregacji nalicza po 20 zł za 1 osobę miesięcznie, podczas gdy najniższa obowiązująca tam stawka dla odpadów zbieranych selektywnie wynosi 7 zł (przy liczbie osób, które zamieszkują nieruchomość, wynoszącej 7-10). Jeszcze wyższą stawkę uchwaliła gmina wiejska Jadów, w której odpady niesegregowane będą trzy razy droższe od zbieranych selektywnie.

Warto pamiętać, że ostateczne opłaty za wywóz śmieci zostaną ustalone na podstawie deklaracji, które powinni złożyć wszyscy właściciele nieruchomości.

Określimy w nich, czy będziemy segregować śmieci, czy też nie. Od tego zależy wysokość opłaty. Jeśli w deklaracji zabraknie zobowiązania do segregacji, gmina wyznaczy nam wyższą stawkę opłaty za wywóz śmieci.

Większość gmin informuje mieszkańców o nowych rozwiązaniach za pośrednictwem prasy samorządowej i lokalnej oraz na swoich stronach internetowych. Warto śledzić te informacje, bo nowy system odbierania śmieci i pobierania za to opłat ma wejść w życie już od lipca, a sprawa dotyczy nas wszystkich.

• Marianna Pszczółkowska
• współpraca Maciej Puławski

28 grudnia 2012 r. biuro obsłużyło dwutysięcznego klienta. Sprawa pana Jana dotyczyła rozgraniczenia nieruchomości. Klient — poza kompleksową poradą doradcy — otrzymał z tej okazji sympatyczne upominki.

Obywatelskie Biuro Porad znajduje się w Tłuszczu. Z jego porad mogą korzystać mieszkańcy całego powiatu wołomińskiego. Poza punktem stacjonarnym doradca pełni dyżury w Poświętnem, Strachówce, Radzyminie i Klembowie. Jest to możliwe dzięki uprzejmości władz gminnych, które wygospodarowały na udzielanie porad przestrzeń w urzędach i instytucjach.

Maciej Puławski, koordynator Obywatelskiego Biura Porad

— Bardzo się cieszę, że proponowane przez nas wsparcie spotyka się z tak dużym zainteresowaniem. Dzięki temu widać, że prowadzona przez nasze stowarzyszenie działalność jest potrzebna — podsumowuje wizytę dwutysięcznego klienta Maciej Puławski, koordynator projektu „Obywatelskie Biuro Porad” i wiceprezes Stowarzyszenia Kastor — Inicjatywa dla Rozwoju.

To właśnie dzięki stowarzyszeniu Kastor bezpłatne porady i informacje udzielane są mieszkańcom powiatu już od dwóch lat. Aby sfinansować działanie biura, członkom stowarzyszenia udało się pozyskać grant z Unii Europejskiej. Dzięki temu podczas realizacji projektu mieszkańcy powiatu wołomińskiego mogą korzystać z Obywatelskiego Biura Porad w godz. 9-19 i z dyżurów w punktach mobilnego doradztwa. Ponadto osoby, które nie mają możliwości dotarcia do biura ze względu na chorobę czy niepełnosprawność, mogą zamówić wizytę doradcy mobilnego w miejscu swojego zamieszkania.

Z jakimi problemami zwracają się najczęściej klienci? Zdecydowanie dominują sprawy rodzinne, często zdarzają się też sprawy konsumenckie i dotyczące nieruchomości. Biuro pomaga też w formułowaniu pism i ma przygotowane różne wzory formularzy i dokumentów.

Pan Jan — dwutysięczny klient — z doradcą Jackiem Balcerakiem

Dla klientów biura w Tłuszczu przygotowano przytulną poczekalnię, można się tu napić kawy i herbaty. Jest to miejsce otwarte na osoby z dziećmi, na które czeka specjalnie przygotowany kącik malucha.

Wszyscy mieszkańcy i mieszkanki powiatu wołomińskiego mogą skorzystać z bezpłatnych porad obywatelskich! Aby umówić się na spotkanie, wystarczy zadzwonić — tel.: 29 646 23 51, lub napisać e-mail: info@obywatelskiebiuroporad.pl. Zapraszamy!

***

Obywatelskie Biuro Porad

— Tłuszcz, ul. Powstańców 9

Czynne od pn. do pt. w godz. 9-19, w sob. w godz. 9-14

Tel.: 29 646 23 51, e-mail: info@obywatelskiebiuroporad.pl

Większość z nas słyszała o instytucji kuratora sądowego. Nie wszyscy jednak wiedzą dokładnie, kim on jest, jakie spełnia zadania i jakie ma prawa.

Publikację można również pobrać z naszej strony, klikając w link poniżej:

DORADCA – Biuletyn Obywatelskiego Biura Porad nr 9 (1937) (kliknij na link, aby pobrać)

W nowym numerze:

• w przygotowaniu

Zapraszamy do czytania!

PRZEGLĄDAJ NOWY NUMER

(Kliknij, aby powiększyć)

Zapraszamy ponownie od wtorku 2 kwietnia!