Taka jest zasada działania stowarzyszenia Qźnia i prowadzonego przez nie Społecznego Biura Pracy: każdego potrzebującego pomocy objąć wszechstronną opieką.

Beata Cupriak: Coraz więcej wśród nas osób bezradnych, zagubionych, poszukujących nie tylko pracy, ale też indywidualnego wparcia. To, co oferują urzędy pracy, nie wszystkim wystarcza. Sama byłam przez pewien czas bezrobotna i bardzo mi wówczas brakowało poczucia, że komuś na mnie zależy, że nie jestem tylko kolejnym numerkiem w kolejce petentów.

Żaneta Rechnio: Marzyło nam się takie biuro pośrednictwa, w którym każdy z klientów będzie czuł się dobrze i każdy, niezależnie od wieku i wykształcenia, znajdzie coś dla siebie. Nie jest to wcale łatwe, bo zgłaszają się do nas zarówno młodzi absolwenci różnych szkół wyższych, jak i kobiety w średnim wieku czy też bezrobotni zarejestrowani w urzędach pracy i od lat dorabiający „na czarno”. Tych ostatnich namawiamy, by starali się powrócić na legalny rynek pracy. Marzy nam się też, aby jak najszerszą opieką objąć osoby niepełnosprawne, bo praca zawodowa jest dla nich najlepszą terapią, a gdy już ją znajdą, to są zwykle świetnymi pracownikami.

Marianna Pszczółkowska: Jak wygląda rejestracja w Społecznym Biurze Pracy?

Wigilia w świetlicy środowiskowej w Kobyłce

B.C.: Zaczynamy od długiej rozmowy z każdym, kto do nas przychodzi. Pytamy o wykształcenie, doświadczenie zawodowe, o zainteresowania. Chcemy też poznać oczekiwania, a nawet marzenia klientów. Potem zastanawiamy się wspólnie, jak możemy im pomóc.

Ż.R.: Bezrobotni poszukujący pracy w wyuczonym zawodzie mogą przejrzeć oferty pracy, skorzystać z dostępu do Internetu i bezpłatnego telefonu. Każdy chętny otrzyma pomoc w napisaniu CV i innych dokumentów aplikacyjnych, może je też wydrukować. Pomocą służą współpracujący z nami doradca zawodowy, psycholog, pedagog, asystent rodziny i asystent osób niepełnosprawnych. Można też zasięgnąć porady prawnika. Wszystkie nasze usługi są bezpłatne.

Niektórzy klienci przychodzą regularnie nie tylko po to, by przejrzeć oferty pracy, ale aby po prostu porozmawiać, bo to daje im wsparcie, pomaga odzyskać wiarę w siebie.

B.C.: Pracodawcy mogą bezpłatnie umieścić ogłoszenie dotyczące poszukiwanego pracownika, wolontariusza, praktykanta czy stażysty. Oprócz tego oferujemy przeprowadzenie rekrutacji pracowników. Znamy zarejestrowanych u nas bezrobotnych osobiście, więc proces dobierania fachowca do oczekiwań pracodawcy trwa zwykle krótko, a za potencjalnego pracownika możemy prawie zawsze poręczyć.

Działacie od roku na zasadzie non profit, bez finansowego wsparcia z zewnątrz. Ile osób znalazło dzięki Qźni zatrudnienie?

Walentynki

Ż.R.: W czasie dwunastu miesięcy zgłosiło się do naszego Biura trzysta czterdzieści siedem osób, z czego siedemdziesiąt dwie to poszukujący pracy. Dwadzieścia dwie z nich zdobyły stałą lub okresową pracę. Nie wszyscy zatrudniają się w wymarzonych zawodach i miejscach, często trzeba zadowolić się zajęciem tymczasowym. Dotyczy to szczególnie osób długotrwale bezrobotnych i ludzi młodych, którzy jeszcze nigdy nie pracowali. Najważniejsze jest to, aby przerwać złą passę, aby wejść czy też powrócić na rynek pracy. A nie jest to wcale takie proste.

B.C.: Najcenniejsze dla Stowarzyszenia jest to, że wielu klientów biura pracy pozostaje z nami na dłużej i z pozycji osób potrzebujących przechodzi w role wolontariuszy. Zarażeni naszym zapałem, przyłączają się do tego co robimy i zaczynają to lubić. Bardzo potrzebujemy pomocy wolontariuszy, bo oprócz biura pracy, które jest naszym niedochodowym oczkiem w głowie, prowadzimy też Świetlicę Środowiskową nr 1 dla dzieci i młodzieży finansowaną z budżetu gminy Kobyłka.

Jak godzicie te różne obowiązki?

Ż. R.: Codziennie po południu w biurze pracy zostaje dyżurna osoba, a my przenosimy się do budynku OPS-u, aby przez kilka godzin prowadzić zajęcia opiekować się dziećmi, które przychodzą tu po szkole, i wspierać je.

Przygotowujemy wspólnie posiłki, pomagamy im odrabiać lekcje, czytamy razem książki, organizujemy zabawy, zajęcia sportowe i wycieczki. Dzieci dobrze się tu czują, niektóre docierają do świetlicy codziennie z odległych części miasta.

Obchodzimy różne święta, przygotowujemy wspólnie uroczystą Wigilię, a z okazji mikołajek wybraliśmy się całą grupą do restauracji. Dzieci uzbierały pieniądze na to wyjście, sprzedając na powiatowym pikniku upieczone własnoręcznie babeczki oraz zbierając makulaturę.

B.C.: Tworzymy coś w rodzaju rodziny, starsze dzieci pomagają młodszym, dziewczynki doradzają sobie w kwestii ubrań i fryzur, niektórzy specjalizują się w nakrywaniu do stołu, a inni w wymyślaniu szybkich potraw. Wiele się od tej naszej gromadki uczymy.

Zamykacie świetlicę wieczorem, więc praca w Stowarzyszeniu wypełnia wam cały dzień.

Tak naprawdę nie kończy się nigdy, bo kłopoty naszych podopiecznych towarzyszą nam też w domu. Myślimy o naszej pracy bezustannie, ale przy tego rodzaju działalności inaczej się nie da, to był świadomy wybór każdej z nas.

No właśnie, skąd wziął się pomysł na założenie takiej działalności?

Ż.R.: Wszystkie trzy pracowałyśmy wcześniej w organizacji pozarządowej w Warszawie i każdej z nas czegoś tam brakowało. Trochę idealistycznie marzyłyśmy o takiej działalności społecznej, która traktuje człowieka podmiotowo, opiera się na pracy zespołowej, interdyscyplinarnej i skutecznie reaguje na realne potrzeby środowiska. Po pewnym czasie dojrzałyśmy do decyzji, aby zacząć robić coś własnego, i to właśnie w rodzinnej Kobyłce. W ciągu kilku miesięcy opracowałyśmy statut i z pomocą zaprzyjaźnionych osób założyłyśmy stowarzyszenie Qźnia.

Przeprowadziłyśmy kilka udanych projektów, takich jak na przykład Aktywna Kobyłka zachęcająca do wspólnych spacerów po najbliższej okolicy. Wystąpiłyśmy o pierwsze dofinansowanie naszych projektów, potem wymyśliłyśmy kilka nowych, takich jak pomysły zajęć dla osób niepełnosprawnych czy emerytów z powiatu wołomińskiego.

B.C.: Nie wszystko od razu się udaje, ale metodą małych kroków realizujemy nasze kolejne zamierzenia, a Qźnia zdobywa opinię stowarzyszenia godnego zaufania. Mamy nadzieję, że w przyszłości uda nam się pozyskać wsparcie finansowe dla Społecznego Biura Pracy, że będziemy prowadzić różne szkolenia pomagające bezrobotnym znaleźć zatrudnienie, że znajdzie się miejsce na pomoc dla niepełnosprawnych. To wszystko jeszcze przed nami.

Qźni nie byłoby bez pracowników, wolontariuszy oraz wsparcia instytucji rynku pracy i pomocy społecznej z naszego regionu, w szczególności PUP-u z Wołomina i OPS-u z Kobyłki.

Bardzo serdecznie dziękujemy za trud, który zamienia się w owocną współpracę.

Życzę powodzenia.

• Marianna Pszczółkowska

Beata Cupriak, Żaneta Rechnio i Sylwia Grędzińska

Społeczne Biuro Pracy w Kobyłce

– mieści się w budynku (baraczku) na tyłach Urzędu Miasta, niedaleko stacji PKP

adres: ulica Wołomińskiej 1, wejście od ulicy Juliusza Kossaka

działa od poniedziałku do piątku w godzinach 8-16

telefon: 515 769 628

E-mail: qznia@qznia.org.pl

praca@qznia.org.pl

http://qznia.org.pl

Świetlica Środowiskowa nr 1 dla dzieci i młodzieży

w wieku od 6 do 18 lat działa w budynku OPS przy ulicy księdza Marmo 20

Czynna codziennie od 14.30 do 18.30

Współpraca organizacji pozarządowych z samorządem jest dobrowolna. Jednakże dla usprawnienia działania obu instytucji, wspomagania finansowego ze środków samorządowych, pełniejszego pokrycia pól społecznego zapotrzebowania na działanie do takiej współpracy może i powinno dochodzić.

Aktem prawnym regulującym współpracę między samorządem a trzecim sektorem jest Ustawa z dnia 24 kwietnia 2003 roku  o działalności pożytku publicznego i wolontariacie (Dz. U. 2003, nr 96, poz.873 z późn. zmianami)  wraz z Ustawą  z dnia 24 kwietnia 2003 roku „Przepisy wprowadzające ustawę o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie” (Dz. U. 2003, nr 96, poz.874). Zasady współpracy określa art. 5 pkt. 2 Ustawy o działalności pożytku publicznego i wolontariacie. Współpraca powinna być realizowana z zachowaniem następujących zasad: pomocniczości, suwerenności stron, partnerstwa, efektywności, uczciwej konkurencji i jawności. Formami tej współpracy jest:

1. Zlecanie organizacjom realizacji zadań publicznych poprzez powierzanie (całkowite sfinansowanie przez Jednostki Samorządu Terytorialnego zadania realizowanego przez NGO) lub wspieranie (wiąże się z dofinansowaniem wykonania zadania i wymogiem posiadania wkładu własnego przez organizację pozarządową);
2. Wzajemnie informowanie się o planowanych kierunkach działalności i współdziałania w celu zharmonizowania tych kierunków;
3. Konsultowanie projektów aktów normatywnych;
4. Tworzenie wspólnych zespołów o charakterze doradczym i inicjatywnym, złożonych z przedstawicieli organizacji pozarządowych oraz przedstawicieli właściwych organów administracji publicznej.

Współpraca finansowa w postaci wspierania bądź powierzania realizacji zadań publicznych organizacjom pozarządowym odbywa się zwykle po przeprowadzeniu otwartego konkursu ofert (chyba, że przepisy odrębne przewidują inny tryb zlecania), przy czym organizacja pozarządowa może również z własnej inicjatywy złożyć ofertę realizacji zadania publicznego. Do konkursu mogą przystąpić nie tylko wszystkie podmioty prowadzące działalność pożytku publicznego tj. organizacje pozarządowe i organizacje kościelne, ale także instytucje podległe organom administracji publicznej lub przez nie nadzorowane.  Istnieje też współpraca pozafinansowa, w dosłownym rozumieniu jest to każdy rodzaj współpracy, który nie jest związany z przekazywaniem środków pieniężnych czyli np. użyczanie lokalu, sprzętu bądź wsparcie merytoryczne.

Bardzo ważną zasadą współpracy między organizacjami pozarządowymi a samorządami jest informowanie. Przedmiotem takiego informowania mogą być np. kwestie związane z ogłaszaniem konkursów i wyników konkursów, aktualnymi szkoleniami i spotkaniami, bieżąca działalność organizacji itp. Zróżnicowane mogą być także narzędzia wzajemnego informowania się, są to: tablice informacyjne, prasa lokalna, aktualna strona internetowa, Biuletyn Informacji Publicznej, skrzynka mailowa itp. Bardzo ważne są także osobiste spotkania (najlepiej odbywające się cyklicznie) organizacji pozarządowych w przedstawicielami administracji lokalnej.

Następną ważną formą współpracy organizacji pozarządowych z samorządami jest konsultowanie.  Konsultacjom podlegają projekty ustaw i rozporządzeń w Ministerstwach, jak również akty prawa lokalnego. Ideą konsultacji jest udział organizacji pozarządowych w procesie planowania, podejmowania decyzji i ich realizacji. Podstawowym aktem prawa lokalnego, który powinien zostać przygotowany we współpracy z organizacjami pozarządowymi jest roczny program współpracy. Ustawa o działalności pożytku publicznego i wolontariacie nakłada obowiązek przygotowania takich dokumentów przez władze samorządowe w porozumieniu z lokalnymi organizacjami pozarządowymi. Daje też możliwość uchwalenia programów wieloletnich. Mają one za zadanie usystematyzować  relacje pomiędzy Organizacjami pozarządowymi a samorządem oraz określić obszary i formy współpracy.  Istnieje wiele metod oraz sposobów prowadzenia konsultacji. Mogą one przybierać różne formy: do wnoszenia uwag drogą pisemną  i elektroniczną, poprzez badania opinii publicznej przy pomocy ankiet i sondażów, różnego rodzaju spotkania, warsztaty czy konferencje. Bardzo popularnym narzędziem konsultowania jest Internet gdzie na forach internetowych każdy może umieścić swoje opinie.

Dobrą formą współpracy jest także tworzenie wspólnych zespołów, są to zespoły doradcze i inicjatywne, składające się z przedstawicieli sektora pozarządowego i administracji publicznej. Stanowią one bardziej usystematyzowany i zinstytucjonalizowany sposób współpracy międzysektorowej. Szczególnym rodzajem takiego zespołu jest Rada Działalności Pożytku Publicznego (powołana na podstawie Ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie). Do zadań Rady należy wyrażanie opinii w sprawach dotyczących stosowania ustawy, udzielanie pomocy i wyrażanie opinii w przypadku sporów między organami administracji publicznej a organizacjami pożytku publicznego, zbieranie i dokonywanie analizy informacji o prowadzonych kontrolach i ich skutkach. W skład Rady wchodzi pięciu przedstawicieli organów administracji rządowej i jednostek im podległych lub przez nie nadzorowanych, pięciu przedstawicieli jednostek samorządu terytorialnego oraz 10 przedstawicieli organizacji pozarządowych, związków i porozumień organizacji pozarządowych.  Ustawa pozwala nadto na tworzenie różnorodnych zespołów konsultacyjnych na poziomie samorządu lokalnego. Można je powołać na przykład uchwałą rady gminy lub rady miasta. Przedmiotem prac takiego zespołu może być np. strategia rozwoju miasta bądź gminy, strategia lokalnej polityki społecznej czy wspomniany  program współpracy.

Podsumowując współpraca organizacji samorządowych z samorządem terytorialnym w teorii powinna przebiegać sprawnie,  jeżeli każda ze stron zastosuje się do panujących zasad i reguł popartych przez akty prawne. Niestety w praktyce współpraca nie zawsze jest możliwa i to z różnych względów np. politycznych czy ideo logowych bądź czysto prywatnych, a przecież organizacje pozarządowe i samorząd terytorialny  mają wspólne cele, działają na rzecz dobra społeczeństwa, powinni się wspierać, a nie ze sobą walczyć.

Opr. na podstawie Instytutu Spraw Publicznych

-zwykłe

-zarejestrowane.

Stowarzyszenie zwykłe mogą utworzyć już 3 osoby. Wystarczy je zgłosić do starostwa- organu nadzoru. Decydując się na tę formę działalności, trzeba jednak wiedzieć, iż takie stowarzyszenie nie może otrzymywać dotacji ani przyjmować darowizn, spadków, zapisów itp.

Stowarzyszenie zarejestrowane może założyć co najmniej 15 osób. Trzeba je zarejestrować w Krajowym Rejestrze Sądowym. Taka forma prawna stowarzyszenia umożliwia zdobywanie środków finansowych na działalność. Oto kolejne etapy tworzenia stowarzyszenia zarejestrowanego:

Etap pierwszy-działania przygotowawcze

–             Zbieramy grupę osób( co najmniej 15), które łączą wspólne cele i która chciałaby je realizować poprzez stowarzyszenie.

–             Wybieramy nazwę stowarzyszenia, która odróżni je od innych już istniejących organizacji. Określamy też cele i obszar działalności naszej grupy.

–             Piszemy statut stowarzyszenia, w którym jasno określamy cele organizacji oraz sposób jej funkcjonowania, a także strukturę organizacyjną. Dobrze byłoby, gdyby statut został sprawdzony przez prawnika.

–             Zwołujemy zebranie członków założycieli stowarzyszenia. Musi to być minimum 15 osób.

Etap drugi-zebranie członków założycieli

Celem zebrania jest powołanie do życia stowarzyszenia. Dlatego istotne jest spełnienie kilku formalnych wymagań, tak aby nasza organizacja mogła być zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Sądowym:

–             W zebraniu musi uczestniczyć minimum 15 osób.

–             Na początku zebrania należy wybrać osobę, która będzie je prowadziła oraz sekretarza, który będzie protokołował przebieg zebrania.

–             Wszystkie osoby uczestniczące w zebraniu muszą się podpisać na liście członków założycieli, która powinna zawierać następującą treść:

1  tytuł: „Lista członków założycieli stowarzyszenia o nazwie Stowarzyszenie……”

2  oświadczenie: „My niżej podpisani założyciele stowarzyszenia o nazwie Stowarzyszenie…..z siedzibą w……,przy ulicy……, obecni na zebraniu w dniu….,

świadomi odpowiedzialności prawnej-oświadczamy, ze spełniamy warunki określone w art.3 ust.1 ustawy Prawo o stowarzyszeniach”,

3 wykaz osób w formie tabeli składającej się z następujących rubryk:

imię i nazwisko

data i miejsce urodzenia

miejsce zamieszkania( kod, miasto, ulica)

numer dowodu osobistego

numer PESEL

własnoręczny podpis.

–             Podczas zebrania członkowie założyciele muszą:

                  podjąć uchwałę(na piśmie) o założeniu stowarzyszenia,

wybrać w drodze głosowania komitet założycielski,

podjąć uchwałę upoważniającą wybrany komitet założycielski do zarejestrowania stowarzyszenia w Krajowym Rejestrze Sądowym,

przedyskutować treść statutu, a następnie podjąć uchwałę o jego przyjęciu.

Etap trzeci- zarejestrowanie stowarzyszenia w sądzie

Komitet założycielski powinien zarejestrować stowarzyszenie w sądzie. W tym celu należy przygotować dokumenty rejestracyjne, wszystkie w dwóch egzemplarzach.

Te dokumenty to:

-wniosek o rejestrację w KRS na formularzu sądowym KRS-W20-

-informacje o osobach wchodzących w skład komitetu założycielskiego na formularzu sądowym KRS-WF,

-KRS-WK- formularz służący do zgłoszenia osób wchodzących w skład zarządu i komisji

rewizyjnej,

-protokół z zebrania założycielskiego oraz uchwały podjęte na zebraniu,

-statut stowarzyszenia

-lista członków założycieli.

-KRS-WM formularz służący do zgłoszenia zakresu działalności gospodarczej i wpisania tym

samym stowarzyszenia do rejestru przedsiębiorców. Składamy go tylko w tedy, gdy zapisaliśmy

w statucie organizacji możliwość prowadzenia działalności gospodarczej i chcemy rozpocząć tę działalność od razu po zarejestrowaniu. Jeśli chcemy działalność zapisaną w statucie rozpocząć

w późniejszym czasie, to tego formularza nie składamy.

Wszystkie dokumenty powinny być oryginalne, lub poświadczone notarialnie. Formularze możemy pobrać w sądzie, lub ze strony internetowej www.ms.gov.pl.

Komitet założycielski powinien złożyć przygotowane dokumenty w sądzie rejestrowym w ciągu siedmiu dni od zebrania założycielskiego. Jeśli wszystkie dokumenty przygotowaliśmy poprawnie, to sąd ma obowiązek zarejestrować stowarzyszenie w ciągu trzech miesięcy.

Etap czwarty- niezbędne formalności

Po zarejestrowaniu stowarzyszenia w sądzie komitet założycielski musi jeszcze załatwić kilka niezbędnych formalności. Są to:

-Uzyskanie numeru REGON w urzędzie statystycznym. Wypełniamy wniosek na formularzu

GUS- RG-1 oraz załącznik i składamy te dokumenty w oddziale GUS.

-Założenie konta bankowego.

-Uzyskanie numeru NIP. W odpowiednim dla miejsca działania stowarzyszenia urzędzie skarbowym składamy wniosek o przyznanie numeru identyfikacji podatkowej na druku

NIP-2. Musimy dołączyć do niego decyzję o nadaniu numeru REGON oraz wypis z KRS

poświadczający,że stowarzyszenie jest już zarejestrowane.

Etap piąty- wybory władz stowarzyszenia

Ostatnim zadaniem komitetu założycielskiego jest zwołanie walnego zgromadzenia stowarzyszenia w celu wyboru władz organizacji. Zawiadamiamy pisemnie wszystkich członków o terminie walnego zgromadzenia oraz o planowanym programie spotkania. Na początku walnego zgromadzenia wybieramy przewodniczącego zebrania oraz sekretarza protokołującego przebieg zebrania. Podczas zgromadzenia wybieramy władze stowarzyszenia: zarząd, komisję rewizyjną i ewentualnie sąd koleżeński oraz podejmujemy uchwały o wyborze tych władz. Wyboru władz dokonujemy zgodnie z zapisami statutu naszego stowarzyszenia. Po zakończeniu walnego zgromadzenia składamy wniosek do Krajowego Rejestru Sądowego o zmianę wpisu w rejestrze, tak aby nowo wybrane władze stowarzyszenia zostały wpisane do KRS.

Etap szósty, ostatni – Rozpoczynamy działalność stowarzyszenia

• Podstawy prawne: Ustawa Prawo o stowarzyszeniach( Dziennik Ustaw z 2001 roku, numer 79, pozycja 855.)
• Ustawa o Krajowym Rejestrze Sądowym( Dziennik Ustaw z 2001 roku, numer 17, pozycja 209)

• Więcej informacji: www.ngo.pl
• Na podstawie Informatora o Punktach Informacji Prawnych i Obywatelskich opracował Artur Dzięcioł