Możesz też skopiować wzór zamieszczony poniżej:
]]>……………data……………..
Jan Nowak
………………………
………………………
…………………………………………………
…………………………………………………
OŚWIADCZENIE
O ODSTĄPIENIU OD UMOWYNiniejszym oświadczam, iż odstępuję od umowy sprzedaży energii elektrycznej dla odbiorców indywidualnych nr umowy ……………… , zawartej w miejscowości ……………….. w dniu ………………….
Podstawą powyższego odstąpienia od umowy jest § …………….. w/wym. umowy sprzedaży, który przyznaje takie uprawnienie mi w terminie 10 od jej zawarcia.
Ponadto informuję, że odstępuję od innych w tym dniu zawartych umów w tym ubezpieczeń.
Wskazuję, iż wskutek odstąpienia od umowy, ta jest uważana za niezawartą.
Jan Nowak
Cechy wspólne
Podstawową cechą, która łączy ze sobą zadatek i zaliczkę, jest ich przeznaczenie. Są one bowiem wpłacane na poczet ceny określonej w zawieranej umowie. Kiedy zatem wpłacamy zadatek, a kiedy zaliczkę, i co je tak naprawdę różni?
Przepisy regulujące instytucję zadatku zawarte zostały w art. 394 kodeksu cywilnego. Jest to świadczenie w postaci pieniężnej lub rzeczowej wręczane drugiej stronie przy zawieraniu umowy – najczęściej przedwstępnej. Zadatek, jak orzekł Sąd Najwyższy (I CK 129/03), może być również wpłacany pod postacią pieniądza bezgotówkowego, z momentem uznania go na rachunku kontrahenta.
Podstawowa rola zadatku to zabezpieczenie na wypadek niewywiązania się z postanowień umowy przez jedną ze stron. W przypadku braku odmiennych uregulowań umownych zadatek ma to znaczenie, że w razie niewykonania umowy przez jedną ze stron druga strona ma prawo bez wyznaczania dodatkowego terminu odstąpić od umowy i zatrzymać zadatek. Osoba wręczająca zadatek w takim przypadku ma prawo żądać sumy dwukrotnie wyższej.
W sytuacji, gdy dojdzie do wykonania umowy, zadatek jest zaliczany na poczet świadczenia strony, która go wręczała. Jeśli natomiast dojdzie do rozwiązania umowy (również w przypadku orzeczenia sądowego) pomiędzy stronami, zadatek zostaje zwrócony, a obowiązek zapłaty sumy dwukrotnie wyższej odpada. Analogiczna sytuacja ma miejsce w przypadku, gdy umowa nie została wykonana z powodu okoliczności, za które żadna ze stron nie odpowiada bądź za które ponoszą odpowiedzialność obie strony.
W praktyce przyjęło się, że zadatek nie powinien wynosić więcej niż 20 proc. przyszłej ceny. Istnieje jednak dowolność w ustalaniu jego wysokości. Niedopuszczalne są zapisy umowne o zadatku przekraczającym wysokość świadczenia, ponieważ jedna ze stron mogłaby otrzymać odszkodowanie nieadekwatne do ceny produktu bądź usługi.
Instytucja zaliczki nie została wprost uregulowana w kodeksie cywilnym. Zasady jej funkcjonowania należy wyprowadzić bezpośrednio z przepisów kodeksu cywilnego dotyczących wykonywania umów wzajemnych.
Umowa wzajemna to umowa, w której obie strony zobowiązują się w taki sposób, że świadczenie jednej z nich ma być odpowiednikiem świadczenia drugiej.
Zaliczka jest kwotą, która zostaje zaliczona na poczet przyszłych świadczeń wynikających z umowy zawartej między stronami. Nie stanowi ona – w przeciwieństwie do zadatku – formy zabezpieczenia wykonania umowy. Stanowi jedynie część ceny.
Wpłaconą kwotę uznajemy za zaliczkę tylko w sytuacji, gdy nie ma podstaw do uznania wpłaconej kwoty jako zadatku. Jeżeli strony wprost ustaliły w umowie, że kupujący wręczył zaliczkę na poczet przyszłych świadczeń, to druga strona w żadnym przypadku nie ma uprawnień do jej zatrzymania.
Konsekwencje wpłacenia zaliczki wywnioskować należy z art. 494 kc., który reguluje kwestie odstąpienia od umowy wzajemnej. Osoba odstępująca od umowy zobowiązana jest do zwrotu drugiej osobie wszystkiego, co otrzymała na mocy umowy (a zatem także wpłaconej jako zaliczka kwoty). Może ona również żądać zwrotu tego, co sama świadczyła na rzecz drugiej strony, jak i ubiegać się o naprawienie szkody wynikłej z niewykonania zobowiązania.
O odszkodowanie można ubiegać się jedynie na zasadach ogólnych. Wynika z tego fakt, że samo wpłacenie zaliczki nie wzmacnia pozycji wobec kontrahenta, który nie wykonał ustalonego zobowiązania; daje jedynie to, że już przed wykonaniem naszego świadczenia w całości lub części dysponujemy (warunkowo) częścią ceny. Do zaliczki nie stosujemy przepisów dotyczących zadatku. Nie ma możliwości zatem, by uległa ona przepadkowi bądź została zwrócona w podwójnej wysokości.
Jak można zauważyć, zaliczka stanowi kwotę wpłaconą na poczet przyszłych należności i nie stanowi – w przeciwieństwie do zadatku – formy zabezpieczenia wykonania umowy. Nie jest zatem swoistym odszkodowaniem za ewentualne niewykonanie umowy. Stanowi jedynie część ceny.
Opr. na podstawie materiałów „Gazety Prawnej”
konsultacja prawna- Agnieszka Dybowska
]]>Zakres pakietów możemy negocjować. Nie podlega natomiast negocjacji katalog wyłączeń, czyli sytuacji, gdy ubezpieczyciel nie ponosi odpowiedzialności i nie wypłaci odszkodowania.
Najczęściej ochroną objęte jest zniszczenie lub utrata bagażu w wyniku wypadku albo innych zdarzeń losowych, takich jak na przykład pożar czy powódź.
W przypadku kradzieży ochrona jest jednak mocno ograniczona. Często obejmuje jedynie sytuacje mało prawdopodobne: kradzież bagażu z przechowalni albo zamkniętego samochodu czy mieszkania (z wyjątkiem sytuacji, gdy nie ma śladów włamania). Jeśli zginęły walizki powierzone zawodowemu przewoźnikowi lub bagaż został skradziony z luku bagażowego, możemy liczyć na rekompensatę w ramach ubezpieczenia. Ale nawet w takich sytuacjach zakład ubezpieczeń nie zwróci kwoty równej wartości zaginionych rzeczy. Pomniejszy odszkodowanie o stopień amortyzacji — potrąci kwotę odpowiadającą stopniowi zużycia rzeczy.
Za rzeczy, których pasażer pilnuje sam (a więc nie te oddane do luku bagażowego w autokarze czy samolocie, ale przewożone jako bagaż podręczny na półce w kabinie), przewoźnik odpowiada tylko wtedy, gdy szkoda powstała z jego winy.
Hotel odpowiada za bagaż pozostawiony w nim w zamkniętym pokoju lub specjalnym pomieszczeniu do przechowywania walizek.
Praktycznie wszyscy ubezpieczyciele zwalniają się z odpowiedzialności, gdy osoba ubezpieczona była w stanie po alkoholu, narkotykach lub innych środkach odurzających. Jeśli więc na przykład
podczas imprezy, w czasie której pijemy drinki, zginie nam aparat fotograficzny czy telefon, to nie otrzymamy za te przedmioty odszkodowania. To najczęstsza przyczyna odmowy wypłaty świadczenia z polisy turystycznej. Drugim częstym uzasadnieniem braku odszkodowania jest powołanie się ubezpieczyciela na rażące niedbalstwo ubezpieczonego. Może to być na przykład zostawienie bagażu na krótko bez dozoru.
Gdy tylko zauważymy brak bagażu lub gdy zdarzy się wypadek, należy niezwłocznie powiadomić o zdarzeniu centrum alarmowe ubezpieczyciela, a w razie kradzieży także policję. Trzeba też pamiętać o dowodach związanych ze zdarzeniem — zbierajmy rachunki poniesionych kosztów, róbmy zdjęcia z miejsca wypadku. Warto też ustalić ewentualnych świadków. Będzie to pomocne, gdyby towarzystwo ubezpieczeniowe chciało się uchylić od odpowiedzialności.
Jeśli zaginie nam bagaż przewożony samolotem, to od razu na lotnisku, przy stanowisku reklamacji bagażowych, trzeba wypełnić tzw. formularz PIR, czyli raport niezgodności własności, reklamację zaś możemy zgłosić do przewoźnika później. Jest na to siedem dni, jeśli walizki dotrą z opóźnieniem, albo 21 dni, gdy nie uda się ich odnaleźć. Warto zachować i dołączyć do reklamacji kopie karty pokładowej i kwitów bagażowych.
Za zniszczone lub utracone walizki — niezależnie od ich zawartości — zwyczajowo można żądać najwyżej 1000 SDR (to umowna jednostka monetarna; jej wartość w czerwcu 2013 wynosiła 4, 95 zł za 1 SDR). Cenniejsze przedmioty można ubezpieczyć oddzielnie. Wysokość strat należy udowodnić, pokazując karty gwarancyjne zaginionych lub zniszczonych rzeczy albo rachunki za nie. Jeśli nie ma takich dokumentów, szkodę wycenia się na podstawie wagi bagaży, przyjmując wartość 20 dolarów za kilogram wagi.
W przypadku utraty bagażu — na kilka dni lub na zawsze — często okazuje się, że trzeba dokupić przynajmniej podstawowe niezbędne rzeczy: ubrania, kosmetyki itp. Później można domagać się od przewoźnika zwrotu tych niezbędnych wydatków, przedstawiając rachunki.
– Pieniądze przewożone w gotówce, a także bilety na przejazd, karty kredytowe.
– Biżuteria i inne przedmioty z metali i kamieni szlachetnych.
– Dzieła sztuki i zbiory kolekcjonerskie.
– Sprzęt medyczny, leki, okulary, szkła kontaktowe.
Dodatkowym ubezpieczeniem należy też objąć np. sprzęt komputerowy przewożony w bagażu oraz sprzęt sportowy i instrumenty muzyczne. Osobno trzeba też ubezpieczyć przyczepę kempingową.
]]>Mowa o Bezpłatnym Dostępie do Internetu zapewnianym przez operatora Aero2. Brzmi to wszystko nieprawdopodobnie, ale to prawda. Jest to rezultat przetargu na budowę i eksploatację sieci radiowej w paśmie LTE (bardzo szybki internet), gdzie premiowano oferentów, którzy zapewnią bezpłatny dostęp do internetu. Przetarg wygrała firma Aero2 sp. z o.o., która obecnie świadczy tę usługę.
Jakie są zatem minusy? Prędkość transmisji jest ograniczona do 512 kb/s i połączenie jest rozłączane po godzinie. Nie ma jednak przeszkód, aby je po chwili wznowić. Największą jednak wadą bezpłatnego internetu jest chyba sposób jego zdobycia.
Jeśli ktoś chce poznać szczegóły i zasady korzystania z oferty, to wcale nie jest to takie proste. Trzeba wejść na stronę www.aero2.pl i kliknąć w górnym menu zakładkę BDI. Tam dowiemy się więcej na ten temat.
Kartę można zamówić wyłącznie zdalnie (w tym przypadku listownie). Wiąże się to z koniecznością wykonania dwóch przelewów na dwa różne konta bankowe, wypełnienia i wydrukowania formularza, zrobienia kserokopii dowodu osobistego. Wtedy po poprawnym przejściu procedury po kilku tygodniach otrzymamy listem poleconym kartę z aktywnym dostępem do internetu.
Internet oferowany jest bezpłatnie. Operator pobiera jednak depozyt za kartę SIM w kwocie 20 zł. Pieniądze te można odzyskać w przypadku rezygnacji z usługi. Aero2 potrąci wtedy z wpłaconej kwoty 1,50 zł tytułem prowizji za przelew. Depozyt to nie jedyna opłata. Dodatkowo trzeba jeszcze pokryć koszty przesyłki, wpłacając przelewem 7 zł. Co ciekawe, operator ma dwa różne numery kont — jeden dla depozytu, drugi dla pokrycia kosztów przesyłki — i wiąże się to z koniecznością zapłaty dwóch prowizji od operacji (o ile bank taką prowizję pobiera). Aby zamówić kartę, trzeba być osobą pełnoletnią.
Udało się, z sukcesem przebrnęliśmy przez procedurę i mamy już upragnioną kartę SIM. Teraz trzeba jeszcze zatroszczyć się o modem. Tu również nie jest łatwo. Nie wszystkie modemy na rynku współpracują z bezpłatnym internetem.
Aero2 w regulaminie wymaga zgodności modemu z technologią HSPA+ kategorii 10, która określa maksymalną prędkość, z jaką urządzenie może komunikować się z siecią operatora. W przypadku kategorii 10 wynosi ona 14 Mbit/s. Obecnie operator nie odłącza użytkowników modemów o słabszych parametrach, ale regulamin mu to teoretycznie umożliwia. Warto tu podkreślić, że wymagane przez operatora modemy mają duże możliwości, jeśli chodzi o osiąganą prędkość, jednak tej maksymalnej na pewno nie osiągniemy, bowiem dostępna jest ograniczona do 512 kb/s.
Wybór modemu jest istotny, gdyż internet od Aero2 działa w paśmie UMTS 900 Mhz i nie wszystkie modemy dostępne na rynku będą z nim współpracować. Należy o to pytać sprzedawcę. Ceny urządzeń w zależności od punktu sprzedaży i modelu zaczynają się od 120 zł.
Jeśli więc udało nam się z sukcesem zamówić kartę i zakupić modem (większość działa przez złącze USB), to możemy się już cieszyć z darmowego dostępu do sieci. Planowane jest zapewnienie bezpłatnej usługi do 21 grudnia 2016 r.
]]>
Reklamy banków i różnych firm udających banki spotykamy na każdym kroku. Zewsząd wabią oferty korzystnych lokat z 12-procentowym zyskiem i wyjątkowo tanich, szybkich pożyczek. Łatwo w tym wszystkim się pogubić. Dlatego zawsze warto sprawdzić, komu powierzamy i od kogo pożyczamy pieniądze.
Bank to instytucja, której działanie jest szczegółowo regulowane w ustawie Prawo bankowe. Pieczę nad działalnością banków sprawuje Komisja Nadzoru Finansowego. Pieniądze lokowane w bankach są chronione przez Bankowy Fundusz Gwarancyjny, który w przypadku niewypłacalności banku zwraca klientom ich oszczędności do wysokości 100 000 euro.
Parabank natomiast to podmiot, który świadczy usługi podobne do bankowych, ale nie podlega kontroli Komisji Nadzoru Finansowego. Nie może gromadzić pieniędzy, gdyż są to czynności bankowe, na które trzeba mieć pozwolenie KNF. Korzystanie z usług parabanków może łączyć się z dużym ryzykiem. Jeżeli powierzymy takiej firmie nasze oszczędności, to w przypadku jej upadku niestety nie możemy liczyć na gwarancje Bankowego Funduszu Gwarancyjnego.
Parabanki stosują dość liberalne podejście do klientów. Nie weryfikują ich danych w Biurze Informacji Kredytowej, często nie wymagają udokumentowania źródła dochodu, przyjmując jedynie oświadczenie klienta o wysokości osiąganych dochodów. Zakładając takie kryteria oceny zdolności kredytowej, zdają sobie sprawę, że duża część kredytów będzie niespłacana, i rekompensują ewentualne straty zwiększonym oprocentowaniem, wysokimi prowizjami i zabezpieczeniami znacznie przewyższającymi wartość kredytu, np. zabezpieczeniem w postaci ustanowienia hipoteki na nieruchomości kredytobiorcy.
Zarówno banki, jak i parabanki, reklamując swoje produkty kredytowe, najczęściej starają się skusić potencjalnych klientów informacją o niskim oprocentowaniu kredytu. W reklamie informują na przykład, że kredyt oprocentowany jest na 6% albo 9%. Na pierwszy rzut oka wydaje nam się, że koszt jest stosunkowo niewielki. Ale najczęściej jest to tylko pół prawdy, gdyż instytucje finansowe posługują się oprocentowaniem nominalnym ukazującym jedynie oprocentowanie kredytowanego kapitału, nie informując nas o prowizji, ubezpieczeniu i innych dodatkowych kosztach, które są pobierane wraz z umową kredytową. Rzeczywistą Roczną Stopę Oprocentowania (RRSO), podawaną zwykle bardzo drobnym drukiem, poznamy, dodając do oprocentowania nominalnego sumę tych wszystkich dodatkowych opłat.
Stosując metodę porównania oferty różnych banków bądź parabanków, należy przemnożyć wysokość raty przez liczbę miesięcy, przez które będziemy spłacali swoje zadłużenie, dodać do tego prowizję, koszty ewentualnego ubezpieczenia i inne dodatkowe opłaty wynikające z tabeli opłat i prowizji, która powinna stanowić integralną część umowy kredytowej. Uzyskaną sumę należy odjąć od kwoty, którą dostaniemy „na rękę”, i wtedy wyjdzie nam całkowity koszt kredytu, czyli ile musimy dodatkowo oddać bankowi bądź instytucji parabankowej.
Zgodnie z art. 359 § 21 Kodeksu cywilnego maksymalna wysokość odsetek nie może przekraczać w stosunku rocznym czterokrotności stopy kredytu lombardowego Narodowego Banku Polskiego (obecnie 4 × 4,75% stopa lombardowa = 19%). Ograniczenia zawarte w Kodeksie cywilnym nie mają jednak zastosowania do pozostałych kosztów kredytu/pożyczki (opłaty i prowizje), wobec czego rzeczywista roczna stopa oprocentowania (RRSO), uwzględniająca te dodatkowe koszty, może być znacznie wyższa.
Wszystkie Banki, SKOK-i, fundusze inwestycyjne, zakłady ubezpieczeń, otwarte fundusze emerytalne muszą otrzymać zgodę Komisji Nadzoru Finansowego na prowadzenie swojej działalności. To, czy dana firma jest objęta nadzorem, można sprawdzić na stronie internetowej www.knf.gov.pl w zakładce „Podmioty nadzorowane”. Dodatkowe informacje można uzyskać pod bezpłatnym numerem telefonu 800-290-479.
KNF prowadzi też listę ostrzeżeń publicznych, na której znajdują się firmy, których działanie może narazić potencjalnych klientów na straty finansowe.
Żadna instytucja nie ma prawa żądać od klienta pieniędzy przed podpisaniem umowy. Opłatę przygotowawczą może pobrać dopiero po przyznaniu mu kredytu.
Klienci oszukani przez parabank powinni to jak najszybciej zgłosić do Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Gdy firma lub osoba prywatna, ogłaszająca się jako pożyczkodawca, wyłudzi od nas pieniądze, należy powiadomić o tym prokuraturę właściwą dla miejsca działania firmy.
Źródło www.zanim-podpiszesz.pl
]]>
Pomysł polega na tym, że właściciele lub współwłaściciele nieruchomości przekazują prawa do niej instytucji finansowej, na przykład bankowi, a w zamian dostają co miesiąc określoną w umowie sumę pieniędzy. Takie rozwiązania jako sposób na pozyskanie przez emerytów dodatkowych środków stosuje się z powodzeniem już w wielu krajach. W Polsce oficjalną ustawę regulującą ich działanie przygotowuje od kilku lat Ministerstwo Finansów. Brak ostatecznych rozstrzygnięć prawnych w tej kwestii nie stanowi jednak przeszkody dla komercyjnych funduszy hipotecznych, które już teraz — korzystając z istniejących uregulowań prawnych — oferują starszym osobom wypłatę dożywotniej renty w zamian za zrzeczenie się prawa do nieruchomości.
Proponują one właścicielom nieruchomości podpisanie umowy cywilnoprawnej opartej na przepisach Ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. nr 16 z 1964 r., poz. 93 z późn. zm.). Zgodnie z art. 903 kc: „Przez umowę renty jedna ze stron zobowiązuje się względem drugiej do określonych świadczeń okresowych w pieniądzu lub w rzeczach oznaczonych tylko co do gatunku”. Inaczej mówiąc, treścią takiej umowy jest zobowiązanie dłużnika (wypłacającego rentę) do spełniania na rzecz wierzyciela (uprawnionego do jej pobierania) świadczeń okresowych w pieniądzu lub rzeczach oznaczonych co do gatunku. Stroną zobowiązaną do uiszczania renty może być każdy podmiot prawa cywilnego, osoba fizyczna, osoba prawna czy nawet jednostka organizacyjna (np. fundusz hipoteczny, zakład ubezpieczeniowy). Ustawa nie określa też wprost osoby uprawnionej do pobierania renty, jednak charakter umowy, funkcja oraz zapis art. 905 kc wskazują, że uprawnionym może być tylko osoba fizyczna. W umowie renty nie jest warunkiem koniecznym, aby osoba uprawniona do renty zobowiązana była do świadczeń wzajemnych na rzecz podmiotu wypłacającego rentę. W przypadku tzw. renty dożywotniej stosuje się jednak taki wariant umowy, że uprawniony do renty przenosi na zobowiązanego do wypłaty renty własność nieruchomości w zamian za świadczenie pieniężne wypłacane okresowo.
W praktyce zatem senior będący właścicielem mieszkania lub domu, podpisując umowę z funduszem hipotecznym, zyskuje określone świadczenie pieniężne wypłacane np. co miesiąc, ale traci — na rzecz funduszu — prawo własności do nieruchomości. Jednocześnie były właściciel zyskuje prawo dożywotniego zamieszkania w niej jak poprzednio.
Dla umowy renty dożywotniej dotyczącej nieruchomości proponowanej już przez fundusze hipoteczne, takie jak na przykład Dom czy Familia, zastrzeżona jest forma aktu notarialnego. Prawo dożywotniego zamieszkania jest zabezpieczane poprzez wpis do księgi wieczystej.
Wysokość otrzymywanej kwoty renty jest zależna od wielu czynników, takich jak wiek i płeć beneficjenta, oraz od wartości nieruchomości. Czasem fundusze proponują dodatkowe, jednorazowe kwoty także w chwili podpisania umowy notarialnej.
Istotne jest jednak to, że renta dożywotnia jest prawem niezbywalnym, ma charakter ściśle osobisty i nie podlega dziedziczeniu. W efekcie spadkobiercy uprawnionego do renty nie mogą domagać się od funduszu jakichkolwiek świadczeń z tytułu tej umowy. Zatem w razie przedwczesnej śmierci uprawnionego do renty (tj. w krótkim czasie po zawarciu umowy renty) jego spadkobiercy nie mogą dochodzić wypłaty rat świadczenia do wysokości wartości nieruchomości ani występować o powrotne przeniesienie własności nieruchomości.
Warto podkreślić, że działalność funduszy oferujących dotychczas renty hipoteczne nie jest kontrolowana przez Komisję Nadzoru Finansowego. Wysokość wypłacanych świadczeń także pozostawia wiele do życzenia — często ich łączna suma pokrywa tylko połowę wartości domu czy mieszkania. Zanim więc zdecydujemy się na podpisanie takiej umowy, warto dokładnie przeanalizować wszystkie jej warunki, a przede wszystkim sprawdzić wiarygodność firmy, która oferuje rentę w zamian za naszą nieruchomość.
W treści umowy należy zwrócić uwagę na:
Dobrze jest także upewnić się, czy fundusz istnieje od dłuższego czasu i dysponuje kapitałem, który może ustrzec przed upadłością.
Można też poczekać na wejście w życie ustawy przygotowywanej przez Ministerstwo Finansów, która wprowadzi w życie przepisy o tak zwanym odwróconym kredycie hipotecznym. Ta usługa będzie oferowana wyłącznie przez wiarygodne instytucje finansowe kontrolowane przez Komisję Nadzoru Finansowego. Różni się ona od dożywotniej renty hipotecznej tym, że właściciel nieruchomości nie traci prawa do niej w chwili podpisania umowy, ale dopiero po swojej śmierci.
Umowa o odwrócony kredyt hipoteczny to rodzaj kredytu zaciąganego przez właściciela nieruchomości w banku czy innej instytucji finansowej. Obciąża on hipotekę nieruchomości.
Kredytodawca, udzielając seniorowi pożyczki, wypłaca ją w jednorazowej kwocie lub w miesięcznych ratach, a po śmierci kredytobiorcy staje się właścicielem nieruchomości, na której została ustanowiona hipoteka. Senior korzystający z kredytu hipotecznego jest zobowiązany utrzymywać nieruchomość w dobrym stanie i ubezpieczać ją.
Umowa o odwróconej hipotece wydaje się korzystniejsza od renty dożywotniej, ponieważ kredytobiorca nie traci tu już w chwili podpisywania umowy własności nieruchomości (tylko ją obciąża), a po jego śmierci spadkobiercy mogą zwrócić bankowi zaciągnięty przez seniora kredyt i odzyskać nieruchomość.
Materiał źródłowy:
]]>
Biuro Informacji Kredytowej S.A. jest instytucją utworzoną i działającą na podstawie art. 105 ust. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo Bankowe (Dz. U. z 2002 r. nr 72, poz. 665 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem banki, wspólnie z bankowymi izbami gospodarczymi, mogą utworzyć instytucję do gromadzenia, przetwarzania i udostępniania:
– bankom – informacji, stanowiących tajemnicę bankową w zakresie, w jakim informacje te są potrzebne w związku z wykonywaniem czynności bankowych,
– instytucjom upoważnionym do udzielania kredytów – informacji o wierzytelnościach oraz o obrotach i stanach rachunków bankowych w zakresie, w jakim informacje te są niezbędne w związku z udzielaniem kredytów, pożyczek pieniężnych, gwarancji bankowych i poręczeń.
Jakie informacje są przekazywane do BIK-u?
BIK przetwarza w administrowanym przez siebie zbiorze informacje o klientach banków i SKOK-ów i ich rachunkach, które instytucje te przekazują cyklicznie w formie tzw. wsadów informacyjnych. Zawierają one m.in. dane osobowe klientów, dane na temat kredytu, takie jak: data powstania, rodzaj kredytu, okres, na jaki kredyt został udzielony, waluta kredytu, terminowość spłat, a także informacje o zadłużeniu, podjętej przez bank windykacji czy egzekucji należności oraz o zamknięciu rachunku (i powodach tego zamknięcia). Informacje znajdujące się w BIK dotyczą wszystkich rachunków kredytowych, jakie prowadzą lub prowadziły banki, a więc zarówno tych obsługiwanych prawidłowo, jak i tych, które są spłacane lub były spłacane nieterminowo. Innymi słowy: BIK przetwarza wszystkie informacje przekazane przez bank – zarówno pozytywne (kredyty spłacane terminowo), jak i negatywne (kredyty spłacane z opóźnieniem).
Jak długo BIK przechowuje informacje?
Instytucje mogą przetwarzać informacje stanowiące tajemnicę bankową w zakresie dotyczącym osób fizycznych po wygaśnięciu zobowiązania wynikającego z umowy zawartej z bankiem lub inną instytucją ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów, pod warunkiem uzyskania pisemnej zgody osoby, której te informacje dotyczą. Pozwolenie może być też w każdej chwili odwołane. Zgoda nie jest jednak wymagana, gdy osoba nie wykonała zobowiązania lub dopuściła się zwłoki powyżej 60 dni w spełnieniu świadczenia wynikającego z umowy zawartej z bankiem lub inną instytucją ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów, a po zaistnieniu tych okoliczności upłynęło co najmniej 30 dni od poinformowania tej osoby przez bank lub inną instytucję ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów o zamiarze przetwarzania dotyczących jej informacji stanowiących tajemnicę bankową bez jej zgody.
Banki oraz instytucje, o których mowa w art. 105 ust. 4, mogą przetwarzać informacje stanowiące tajemnicę bankową dotyczące osób fizycznych po wygaśnięciu zobowiązania wynikającego z umowy zawartej z bankiem lub inną instytucją ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów bez zgody osoby, której informacje dotyczą dla celów stosowania metod statystycznych, o których mowa w art. 128 ust. 3.
Przetwarzanie informacji stanowiących tajemnicę bankową w przypadkach, o których mowa w ust. 3, może być wykonywane przez okres nie dłuższy niż 5 lat od dnia wygaśnięcia zobowiązania, a w przypadku, o którym mowa w ust. 4, przez okres 12 lat od dnia wygaśnięcia zobowiązania.
Reasumując: w przypadku klientów regularnie wywiązujących się ze swoich zobowiązań informacje zgromadzone w BIK-u przechowywane są przez cały czas trwania umowy oraz po jej wygaśnięciu przez okres wskazany przez klienta w upoważnieniu. W przypadku opóźnień ze spłatą zobowiązań większych niż 60 dni i upłynięciu 30 dni od powiadomienia przez bank o zamiarze przetwarzania danych bez jego zgody – przez okres nie dłuższy niż 5 lat.
Kto może usunąć dane ze zbiorów BIK-u?
Jeżeli chcemy żeby nasze dane zniknęły z BIK-u musimy zwrócić się do banku lub instytucji, która udzieliła informacji o nas. Jeśli w ocenie banku lub instytucji, która dokonała wpisu, będą podstawy prawne lub faktyczne, zobowiąże ona BIK do usunięcia wpisów.
Każdy może wystąpić do BIK z wnioskiem o raport dotyczący jego osoby. Możemy prosić o informację systemową, raport plus albo raport plus z informacją punktową.
Co to jest Informacja Ustawowa?
Jest to informacja na temat danych osobowych Wnioskodawcy przetwarzanych w bazie BIK, sporządzana w formie odpowiedniego wydruku i udostępniana nie częściej niż raz na 6 miesięcy (z mocy przepisów ustawy o ochronie danych osobowych z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz. Ust. nr 133 z 1997 r. z późn. zm.). Informację Ustawową można odebrać osobiście, bezpośrednio w Biurze Obsługi Klienta BIK. Może zostać wysłana również listem poleconym, na adres wskazany we wniosku.
Co to jest Raport PLUS?
Raport PLUS dostępny jest dla osób, które w każdej chwili chcą mieć dostęp do swojej historii kredytowej. Jego koszt wynosi 30 zł. Raport PLUS można odebrać osobiście w BOK bądź otrzymać listem poleconym na wskazany adres. W tym przypadku do wniosku konieczne jest dołączenie dowodu wpłaty.
Co to jest Raport PLUS z Informacją o Ocenie Punktowej?
Raport PLUS z Informacją o Ocenie Punktowej dostępny jest dla osób, które w każdej chwili chcą mieć dostęp do swojej historii kredytowej oraz poznać swoją ocenę punktową. Uzyskanie Raportu PLUS z Informacją o Ocenie Punktowej jest płatne, a jego koszt wynosi 35 zł. Raport można odebrać osobiście w BOK bądź otrzymać listem poleconym na wskazany adres, wówczas do wniosku konieczne jest dołączenie dowodu wpłaty.
Opr. Jacek Balcerak
BIURO INFORMACJI KREDYTOWEJ
Biuro Obsługi Klienta
ul. Postępu 17 A
02-676 Warszawa
Tel. 22 310-44-44 / 22 348-44-44
Źródło: www.bik.pl
]]>
Gdy już dojdzie do jej zawarcia, powstaje pytanie: Co robić?
W takiej sytuacji przede wszystkim pamiętać należy, że teraz największe znaczenie ma czas. Zazwyczaj umowy te zawierane są za pośrednictwem akwizytorów, czyli poza siedzibą firmy. W takim przypadku, winniśmy w ciągu 10 dni od dnia zawarcia umowy wysłać do firmy listem poleconym „oświadczenie o odstąpieniu od umowy”. Skuteczne rozwiązanie umowy po tym terminie, może okazać się trudne bądź wymagające poniesienia dodatkowych kosztów.
Umowy te najczęściej są zawierane na pięć lat, czego wiele osób nie jest świadomych, bo akwizytor nie mówi niepytany, a umowy klienci nie czytają. Ponadto, osoby nie zdają sobie sprawy, że będą otrzymywać dwie faktury: jedną od dostawcy prądu, drugą od dystrybutora. Grupą społeczną szczególnie narażoną na zawarcie niekorzystnej i tym samym niechcianej umowy są osoby starsze. Osoby te, poddając się wpływowi akwizytora, mamione dodatkowymi usługami tj.: zniżki w aptekach, ubezpieczenie na życie, czy darmowe wizyty u lekarza, podejmują decyzje o zawarciu umowy.
Jak podnoszą – w relacji z rzecznikiem – klienci tych przedsiębiorstw, dodatkowe usługi w efekcie okazują się być ofertami bez możliwości ich realizacji lub też, ich realizacja jest utrudniona bądź niemożliwa dla klienta. Na przykład: wskazane apteki nie honorują zniżek lub jest ich kilka na terenie całego kraju, a dojazd do nich jest nieopłacalny.
Przyznać należy, że od strony prawnej do treści umów zazwyczaj nie można mieć zastrzeżeń: znajduje się informacja o warunkach odstąpienia, o dodatkowych abonamentach czy ubezpieczeniach, ale większość podpisujących tego nie czyta. I właśnie na tego typu klientach z terenu Powiatu Wołomińskiego, w ostatnim czasie, żerują handlowcy.
Jeśli zawarłeś już taką umowę i nie wiesz co zrobić, jak najszybciej zgłoś się do rzecznika konsumentów właściwego dla Twojego miejsca zamieszkania.
Powiatowy Rzecznik Konsumentów w Wołominie
ul. Prądzyńskiego 3, Wołomin
(materiał nadesłany)
Zobowiązania wynikające z podpisywanych umów należy regulować, to nie ulga wątpliwości. Istnieje jednak w naszym prawie przedawnienie roszczeń. Zgodnie z art. 819 §1 k.c. roszczenia z umowy ubezpieczenia przedawniają się z upływem lat 3. Tak więc termin wymagalności, a więc i rozpoczęcia biegu przedawnienia wystąpił 15.09.2005 i zakończył się z upływem lat 3 czyli 15.09.2008 roku.
Istotne jest jednak, czy nie doszło do przerwania biegu przedawnienia jeśli osoba uzna roszczenie lub podda się mediacji z wierzycielem – dojdzie do przerwania biegu przedawnienia.
Należy również pamiętać że w przypadku skierowania sprawy do sądu przez wierzyciela sąd uwzględnia zgodnie z art. 117 § 2 k.c. przedawnienie na wniosek dłużnika.
Tak, jeśli nie minął jeszcze termin na odstąpienie od umowy zawartej na odległość. W opisanej sytuacji znajdą zastosowanie przepisy ustawy z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (Dz. U. Nr 22, poz. 271 z późn. zm.) poniżej zwanej ustawą. Umowa sprzedaży, jaką zawarł Pan ze sprzedawcą internetowym, jest tzw. umową zawartą na odległość. Od takiej umowy można odstąpić bez podania przyczyny, składając stosowne oświadczenie na piśmie w terminie 10 dni (art. 7 ust. 1 ustawy) od wydania rzeczy (art. 10 ust. 1 ustawy), a do zachowania tego terminu wystarczy wysłanie oświadczenia przed jego upływem. Należy również pamiętać, że w przypadku takiego odstąpienia od umowy uważa się ją za niezawartą, a strony powinny zwrócić to, co nawzajem sobie świadczyły. Zwrot taki powinien nastąpić niezwłocznie (nie później niż w terminie 14 dni), a to, co strony sobie świadczyły, powinno być zwrócone w stanie niezmienionym, chyba, że zmiana była konieczna w granicach zwykłego zarządu (art. 7 ust. 3 ustawy).
Odpowiedź została udzielona w oparciu o stan prawny z 15 listopada 2011 r.
DW
]]>Nie. W opisanej sytuacji to, że towar został przeceniony, nie ma żadnego znaczenia i można go reklamować na zasadach określonych w ustawie z dnia 27 lipca 2002 r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. Nr 141, poz. 1176 z późn. zm.) poniżej zwanej ustawą. Buty nie zostały przecenione ze względu na wadę, tylko z uwagi na posezonową wyprzedaż. Skoro kupiła je pani jako pełnowartościowe, a okazały się niezgodne z umową, co ma miejsce np. wtedy, gdy nie można ich używać zgodnie z przeznaczeniem lub ich właściwości nie odpowiadają właściwościom cechującym towar tego rodzaju (art. 4 ust. 3 ustawy), to można je reklamować u sprzedawcy i np. żądać wymiany butów na nowe (art. 8 ust. 1 ustawy).
Odpowiedź została udzielona w oparciu o stan prawny z 15 listopada 2011 r.
DW
]]>Odpowiedź: Zgodnie z art. 394 §1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.): „w braku odmiennego zastrzeżenia umownego albo zwyczaju, zadatek dany przy zawarciu umowy ma to znaczenie, że w razie niewykonania umowy przez jedną ze stron druga strona może bez wyznaczenia terminu dodatkowego od umowy odstąpić i otrzymany zadatek zachować, a jeżeli sama go dała, może żądać sumy dwukrotnie wyższej”. A zatem jeśli da pani zadatek przy zawarciu umowy, a druga strona jej nie wykona to będzie mogła pani bez wyznaczania terminu dodatkowego odstąpić od umowy i zażądać od swojego kontrahenta dwukrotności zadatku (oczywiście, jeśli nie będzie odmiennego zastrzeżenia umownego lub zwyczaju). Należy również zwrócić tutaj uwagę na §3 wspomnianego artykułu – wynika z niego, że zadatek powinien zostać zwrócony, a obowiązek zapłaty jego dwukrotności odpada w sytuacji, gdy umowa zostanie rozwiązana lub niewykonanie umowy będzie skutkiem okoliczności, za które nie odpowiada żadna ze stron lub też odpowiadają obie strony.
DW
]]>Odpowiedź: Taki termin wynika z art. 9 ust. 1 Ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. Nr 141, poz. 1176 z późn. zm.). Zgodnie z jego postanowieniami kupujący traci uprawnienia przewidziane w art. 8 wspomnianej ustawy (m. in. możliwość żądania wymiany towaru na nowy), jeśli przed upływem 2 miesięcy od stwierdzenia niezgodności towaru konsumpcyjnego z umową (czyli zauważenia tego, że ekspres się popsuł) nie zawiadomi o tym sprzedawcy. Co ważne, aby nie uchybić temu terminowi wystarczy wysłać sprzedawcy zawiadomienie o usterce przed jego upływem.
DW
]]>Tak. Zgodnie z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 223, poz. 2268 z późn. zm.), jeśli organizator turystyki nie ustosunkuje się na piśmie do reklamacji w ciągu 30 dni od jej złożenia (gdy reklamacja została złożona po zakończeniu imprezy turystycznej) lub w ciągu 30 dni od zakończenia imprezy turystycznej (gdy reklamacja została złożona w trakcie trwania imprezy turystycznej), to uważa się, że uznał ją za uzasadnioną (art. 16b ust. 5 wspomnianej ustawy).
Podsumowując: wyjazd okazał się bardzo nieudany, a do kraju wróciliśmy po prostu zmęczeni. Mam pytanie, czy w związku z opisaną przeze mnie sytuacją możemy zareklamować tę wycieczkę i zażądać zwrotu części pieniędzy, jakie za nią zapłaciliśmy?
Tak. W opisanej sytuacji zastosowanie znajdą przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 223, poz. 2268 z późn. zm.). Zgodnie z art. 11a ust. 1 za nienależyte wykonanie umowy o świadczenie usług turystycznych odpowiada organizator turystyki, chyba że spowodowane by to było wyłącznie:
Wskazane przez Pana uchybienia (czyli brudny pokój, pleśń w brodziku, brudne naczynia) wskazują na to, że mamy tu do czynienia z nienależytym wykonaniem umowy o świadczenie usług turystycznych. Zgodnie z przywołanym wcześniej przepisem odpowiada za to organizator turystyki. Należy złożyć do niego pisemną reklamację i zażądać zwrotu części kwoty zapłaconej za wycieczkę. Kwotę tę najlepiej jest ustalić w oparciu o postanowienia Karty Frankfurckiej. Reklamację powinien Pan złożyć w ciągu 30 dni od zakończenia imprezy turystycznej (art. 16b ust. 3 wspomnianej ustawy), powinny być w niej wskazane uchybienia w sposobie wykonania umowy oraz zawarte żądanie zwrotu określonej kwoty pieniężnej.
Nie. Polskie ustawodawstwo nie nakłada na sprzedawcę obowiązku przyjęcia zwrotu towaru niewadliwego. Niektórzy sprzedawcy dopuszczają możliwość dokonywania zwrotów w określonym czasie, nie jest to jednak ich obowiązek ustawowy a jedynie dobra wola.
(oprac. DW)
]]>W opisanym przypadku mamy do czynienia z zawarciem umowy poza lokalem przedsiębiorstwa. Od takiej umowy można odstąpić w terminie 10 dni od jej zawarcia (wynika to z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (Dz. U. Nr 22, poz. 271 z późn. zm.)). Aby skorzystać z tego uprawnienia najlepiej wysłać oświadczenie o odstąpieniu od umowy listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru (żółta zwrotka, która dostępna jest na poczcie) a następnie odesłać zakupioną rzecz sprzedawcy (odstąpienie od umowy ma taki skutek, że umowa jest uważana za niezawartą a strony powinny zwrócić to co nawzajem sobie świadczyły). Należy tutaj zwrócić uwagę, że odstąpienie od umowy sprzedaży zawartej poza lokalem przedsiębiorstwa jest skuteczne także wobec umowy o kredyt konsumencki, jeśli ta umowa została zawarta na sfinansowanie tego zakupu (art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2001 r. o kredycie konsumenckim (Dz. U. Nr 100, poz. 1081 z późn. zm.). W opisanym powyżej przypadku nie trzeba zatem wysyłać oddzielnego pisma do banku z odstąpieniem od umowy kredytu, jednak dla bezpieczeństwa można powiadomić bank o tym, że odstąpiono od umowy sprzedaży zawartej poza lokalem przedsiębiorstwa i to odstąpienie jest także skuteczne wobec umowy kredytowej.
(oprac. DW)
]]>Tak. Do używanego towaru zakupionego w komisie będą miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. Nr 141, poz. 1176 z późn. zm.) zgodnie, z którą jeśli taki telefon się zepsuje (będzie niezgodny z umową) można żądać od sprzedawcy jego naprawy (art. 8 ustawy). Z uwagi na to, że zakupiony telefon był już używany, raczej nie można w takiej sytuacji żądać wymiany towaru na nowy.
(oprac. DW)
]]>Termin taki nie wynika z przepisów prawa. Jest on określony w karcie gwarancyjnej. Jeśli nie ma w niej określonego takiego terminu gwarant obowiązany jest do odpowiedzi niezwłocznie po tym, jak go Pani do niej wezwie (art. 455 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.)).
(oprac. DW)
]]>– opis nieruchomości,
– nazwisko właściciela, czy współwłaścicieli,
– historię ewentualnych transakcji, którym podlegała,
– a także wszystkie obciążenia, jakie dotyczą danej nieruchomości.
Zgodnie z artykułem 2 ustawy z 6 lipca 1982 roku o księgach wieczystych i hipotece, księgi wieczyste są jawne.
Znaczy to, że właściciel nieruchomości, którą zamierzamy nabyć nie może odmówić nam podania numeru jej księgi wieczystej. Numer ten możemy też uzyskać w wydziale geodezji, czy ewidencji nieruchomości w odpowiednim dla danej nieruchomości starostwie, urzędzie miasta, czy gminy.
Musimy tylko znać dokładny adres interesującej nas nieruchomości. W tym samym urzędzie możemy dowiedzieć się, który sąd rejonowy prowadzi księgi wieczyste dla miejscowości, czy dzielnicy w której znajduje się nieruchomość.
Po ustaleniu numeru księgi wieczystej możemy sprawdzić, czy dla danej nieruchomości jest prowadzona elektroniczna księga wieczysta. Zrobimy to wchodząc na stronę internetową Ministerstwa Sprawiedliwości. Pozwoli to sprawdzić jej zawartość w internecie i zaoszczędzi nam wizyty w sądzie. Obecnie dla wielu nieruchomości są już dostępne elektroniczne księgi wieczyste.
Jeśli nasza nieruchomość jeszcze takowej nie posiada musimy złożyć wniosek o wydanie odpisu ze zwykłej księgi.
Wniosek składamy w wydziale ksiąg wieczystych sądu rejonowego właściwego dla miejsca położenia nieruchomości.
Zwykle wystarcza odpis zwykły, podający tylko aktualny stan prawny nieruchomości. Opłata za jego wydanie wynosi 30 zł.
Możemy też dostać odpis zupełny, który będzie zawierał informacje o wcześniejszym stanie prawnym nieruchomości, np. o jej poprzednich właścicielach. Opłata za wydanie odpisu zupełnego wynosi 60 zł.
Odpis z księgi wieczystej nieruchomości pozwoli nam zapoznać się z jej treścią.
Każda księga wieczysta jest podzielona na cztery działy.
Dział pierwszy zawiera opis nieruchomości. Dowiemy się z niego, jaką powierzchnię ma kupowany przez nas lokal, czy działka, z ilu pomieszczeń składa się dom, czy mieszkanie.
W dziale drugim sprawdzimy, kto jest właścicielem albo użytkownikiem wieczystym nieruchomości. Tylko osoba wpisana w księdze ma prawo sprzedać dom, czy działkę.
W dziale trzecim znajdują się ograniczone prawa rzeczowe dotyczące nieruchomości z wyjątkiem hipoteki. Może tu być na przykład wpisana służebność przejazdu przez działkę.
Dział czwarty informuje nas o hipotece nieruchomości, czyli obciążeniach finansowych, jakie na niej spoczywają. Może to być na przykład zabezpieczenie kredytu zaciągniętego przez właściciela nieruchomości. Pamiętajmy, że niespłacone długi pozostają mimo zmiany właściciela i jeśli kupimy nieruchomość obciążoną hipoteką będziemy musieli te długi spłacić. Hipoteka wygasa dopiero po spłaceniu kredytu.